เขาจึงไม่คิดหนีกัน?”
“มีป้ายสัญลักษณ์วิญญาณสวรรค์ควบคุมพวกเขาอยู่ ทำให้พวกเขาไม่กล้าออกไป และอีกอย่าง ในกระบวนการก่อนที่คนผู้นั้นจะกลายเป็นมาร พวกเขาจะเริ่มค่อย ๆ สูญเสียความเป็นตัวเอง ดังนั้นลืมเรื่องที่จะออกไปได้เลย”
หลี่ว์ซืออดถอนหายใจออกมาไม่ได้ “ช่างน่ากลัวเสียจริง”
ลู่เฉินกวาดสายตาไปรอบ ๆ “ดูจากสถานการณ์เช่นนี้แล้ว คาดว่าที่นี่อย่างน้อยอาจมีถึงหนึ่งพันคน”
“เช่นนั้น เจ้าวางแผนจะทำเช่นไร?”
ลู่เฉินคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า “เอาเป็นว่าเจ้าจงไปยืนเฝ้าที่ปากถ้ำเสียก่อน และห้ามผู้ใดเข้ามาเด็ดขาด!”
“อืม!” หลี่ว์ซือขานรับก่อนจะเดินไปเฝ้ายังปากทางบันได
ส่วนลู่เฉินก็เริ่มสร้างค่ายกลรอบ ๆ บริเวณนี้
ครึ่งชั่วยามถัดมา ชายหนุ่มก็นั่งลงตรงกลายค่ายกล หลับตาลง จากนั้นก็ใช้วิชาหมื่นวิญญาณ!
วิชาหมื่นวิญญาณนี้กำลังดูดซับไอมารรอบด้านเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง
แต่ไอมารมากมายเช่นนี้ ลำพังแค่ลู่เฉินย่อมไม่สามารถกลืนกินไปทั้งหมดได้ ชายหนุ่มจึงหยิบศิลาวิญญาณโลหิตที่หลอมรวมแล้วออกมา และชักนำไอมารเข้าไปสู่ภายในศิลาวิญญาณโลหิต
ศิลาวิญญาณโลหิตซึบซับไอมารเหล่านี้เข้าไปอย่างบ้าคลั่ง
จนกระทั่งเวลาผ่านไปครึ่งชั่วยาม ไอมารโดยรอบจึงค่อย ๆ เบาบางลง
แต่คนเหล่านั้นได้รับไอมารมากมายเข้าไป ทำให้แม้จะไม่มีไอมารแล้ว พวกเขาก็ยังคงพูดตอบโต้คนเดียวราวกับเป็นคนบ้า
แต่นี่ก็ไม่ได้สร้างความรบกวนให้ลู่เฉิน
ชายหนุ่มเริ่มจัดวางค่าย
