บทที่ 117 เจ้าบ้า!
ชายชุดดำพลันกล่าวเสียงเย็นชา “เจ้าไม่มีทางรู้ได้!”
”ต่อให้เจ้าติดปีกก็ยังหนีไปได้ยาก ยังไม่คิดบอกความจริงกับข้าอีก?” ลู่เฉินจ้องชายชุดดำเขม็งแต่ชายชุดดำกลับหัวเราะอย่างแปลกประหลาด “คนของพันธมิตรชิงรากวิญญาณยังไม่เคยถูกจับเป็นจนถึงทุกวันนี้!”
”ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็เป็นคนแรก!”
”ไร้เดียงสาน่า!”
”เช่นนั้น เจ้าคิดว่าข้าไม่กล้าทำอะไรเจ้าหรือ?”
อีกฝ่ายพลันฉีกยิ้ม “เจ้ารู้หรือไม่ว่าเมื่อเจ้าจับคนของพันธมิตรชิงรากวิญญาณ พวกเขาจะเลือกอันใด?”
”เลือกอันใด?”
”ตาย!”
ครู่ต่อมาจู่ ๆ ร่างกายของอีกฝ่ายก็ระเบิดออกมาด้วยพลังมหาศาล บีบให้ลู่เฉินต้องถอยร่นไปทันที และตะโกนบอกหลี่ว์ซือว่า “ถอย!”
หลี่ว์ซือมีกายเนื้อที่แข็งแกร่ง ดังนั้นเขาจึงไม่กังวล เพียงเอามือมาบังไว้ข้างหน้าเท่านั้น
พลังอันทรงพลังได้ระเบิดออกมาจากร่างของชายชุดดำ!
ตูม!
ดอกไม้และพืชที่อยู่รอบ ๆ พลันร่วงหล่นลงสู่พื้น และค่ายกลก็สั่นสะเทือน ในขณะเดียวกันก็มีรูขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น
ลู่เฉินในยามนี้ได้วิ่งออกไปนอกค่ายกลแล้ว แต่ฉากภายในค่ายกลกลับทำให้เขาต้องขมวดคิ้วแน่น “เลือกที่จะตายรึ?”
นี่คือผลลัพธ์ที่ลู่เฉินคิดไม่ถึง
ยามนี้หลี่ว์ซือได้คลานออกมาจากกองดิน และกล่าวอย่างกลัดกลุ้มว่า “คนเหล่านี้คือใคร เหตุใดพวกเขาถึงไม่กลัวตาย?”
”ข้าว่าไม่ใช่พวกเขาไม่กลัวตาย น่าจะเป็นเพราะคนของพันธมิตรชิงรากวิญญาณใช้วิธีการบางอย่างควบคุมพวกเขาเอาไว้ ด
