าจจะหายาก” โจวกังพูดอย่างเคอะเขิน ส่วนลู่เฉินที่เข้าใจแล้วก็ขีดฆ่าบางคนที่มีรากวิญญาณที่ตนไม่ต้องการออกไป
เพราะลู่เฉินได้เอาชนะผู้ฝึกตนขั้นสร้างรากฐานไปไม่น้อย และธาตุรวมถึงดาวของรากวิญญาณชนิดนั้น ๆ ก็ไม่เป็นที่ต้องการสำหรับเขาอีก
แต่โจวกังที่อยู่ด้านข้างกลับรู้สึกลำบากใจ “พวกนี้ ข้ารวบรวมมาอย่างยากลำบากเชียวนะ!”
“ไม่เป็นไร หากไม่จำเป็นก็แค่ขีดฆ่ามันทิ้ง”
”ไม่จำเป็น?” โจวกังไม่รู้ว่าลู่เฉินต้องการอะไรจากรายชื่อนี้
”ไป ไปจัดการพวกเขากัน!”
”อะไรนะ?” โจวกังรู้สึกว่าชายหนุ่มคนนี้บ้าไปแล้ว!
คนเหล่านี้ก็ไม่มีความคับข้องใจกับลู่เฉิน แต่เขากลับจะไปจัดการเนี่ยนะ?
แต่หลังจากที่โจวกังเห็นสิ่งที่ลู่เฉินเรียกว่าจัดการแล้วถึงได้ผ่อนคลายลง
เขาเห็นเพียงว่าเมื่อลู่เฉินพบเป้าหมาย เขาก็จะทำให้อีกฝ่ายยอมรับความพ่ายแพ้เสียก่อน และหากไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ ชายหนุ่มก็จะสู้จนกว่าอีกฝ่ายจะยอมจำนน!
วิธีการที่เรียบง่ายแต่รุนแรงนี้ทำให้ผู้คนในแดนวิญญาณบอกต่อ ๆ กันไป ทำให้คนนับไม่ถ้วนจับคู่ลู่เฉินกับคำว่า ‘เจ้าบ้า’ เอาไว้ด้วยกัน
ดังนั้นเมื่อเขาไปในที่ที่มีผู้คนมากมาย ทุกคนก็จะเรียกลู่เฉินว่า เจ้าบ้า!
แม้แต่โจวกังและหลี่ว์ซือก็ยังสับสน
ส่วนลู่เฉินก็ได้ใช้เวลาประมาณสิบวันในการจัดการคนส่วนใหญ่ในรายชื่อเหล่านี้ และในเวลาเดียวกัน เขาก็สร้างชั้นรากฐานได้หกสิบชั้นแล้ว!
ชั้นรากฐานทั้งหกสิบชั้นนี้ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงเ
