บทที่ 89 ชายชุดดำผู้ชิงรากวิญญาณปรากฏตัวอีกครั้ง!
หลันเย่ากระแอมออกมาเบา ๆ ทันที และเอ่ยอย่างหน้าด้านว่า “เมื่อครู่ข้าแค่อยากจะล่อพวกมันออกมา และจัดการพวกมันในทีเดียวก็เท่านั้น!”
“ขี้โม้!” ฮวาหลิงมู่ไม่เชื่อ
หลันเย่าเริ่มกระวนกระวาย “สาวน้อย เชื่อหรือไม่ ข้าจะทำให้เจ้าเห็นว่าตอนนี้ข้ามีพลังมากเพียงใด!”
“ไม่ว่าเจ้าจะแข็งแกร่งเพียงใด เจ้าก็ยังเป็นแค่ขยะเมื่ออยู่ต่อหน้าพี่ใหญ่ประหลาดของข้า” ฮวาหลิงมู่สวนกลับอย่างไม่เกรงใจ
“หึ ข้าจะทุบพี่ใหญ่ของเจ้าให้แหลกไปเลย!” หลังจากเอ่ยจบ แสงสีฟ้าก็ฉายวาบไปบนร่างของหลันเย่าทันที จากนั้นปราณกระบี่สีฟ้าจำนวนนับไม่ถ้วนก็บินออกมา
ไม่เพียงเท่านั้น ปราณกระบี่สีฟ้าเหล่านี้ยังแผ่ไอเย็นออกมา ซึ่งดูแล้วแปลกตายิ่งนัก
ทว่าลู่เฉินกลับจ้องเขม็งไปที่วิชากระบี่ตรงหน้า และเอ่ยอย่างครุ่นคิดว่า “วิชากระบี่เงา ดูเหมือนจะเป็นลูกหลานของตระกูลหลัน!”
ตระกูลหลัน ลูกหลานของตระกูลหลันอันใด?
ผู้คนที่อยู่ตรงนั้นไม่รู้ แต่ใบหน้าของหลันเย่าพลันเปลี่ยนสี และเขาก็พึมพำอยู่ในใจว่า ‘หรือว่าเขาจะมองฐานะของข้าออก?’
”มาเลย ให้ข้าดูเสียหน่อยว่าเจ้าฝึกถึงขั้นไหนแล้ว!” ลู่เฉินเอาสองมือไพล่หลังและรอให้อีกฝ่ายลงมือ
เมื่อหลันเย่าเห็นว่าลู่เฉินดูสงบอย่างมาก เขาก็แค่นเสียงหึแล้วเอ่ยว่า “ข้าจะให้เจ้าได้รู้จักความร้ายกาจของข้า!”
หลังจากเอ่ยจบ ปราณกระบี่เหล่านั้นก็บินออกไป
เมื่อปราณกระบี่เหล่านี
