เจ้าคิดว่าเจ้าจะรอดจากน้ำมือของเราไปได้หรือ?”
“เจ้าคงไม่คิดว่าพอไม่มีเขา ข้าจะทำอะไรเจ้าไม่ได้หรอกนะ?” ลู่เฉินยิ้ม
จางเชียนคิดไม่ถึงว่าลู่เฉินจะบ้าคลั่งเช่นนี้ เขาจึงหัวเราะเยาะแล้วเอ่ยว่า “ไอ้หนู อย่าอวดดีนักเลย เจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเราหรอก!”
ตู๋ซานชิงที่กำลังควบคุมแมลงเหล่านั้นก็เอ่ยว่า “ไอ้หนู พวกเรามีพลังขั้นหลอมแก่นแท้ระดับกลาง แต่เจ้า? มากสุดก็ขั้นสร้างรากฐานระดับต้น!”
“ใช่แล้ว พวกเราสูงส่งกว่าเจ้ามาก!” จางเชียนเอ่ยอย่างลำพองใจ
ลู่เฉินมองจางเชียนด้วยรอยยิ้ม “ที่เคยบาดเจ็บตอนนั้น เจ้าหายดีแล้วหรือ?”
เมื่อจางเชียนเห็นลู่เฉินเยาะเย้ยเช่นนั้น เขาก็พลันเอ่ยด้วยสีหน้าดุดัน “ที่มันเป็นเช่นนั้น ทั้งหมดก็เพราะเจ้า!”
”หากไม่ระวัง ครานี้จะไม่ใช่แค่บาดเจ็บ ทว่าอาจเป็นแขนทั้งสองข้างของเจ้าเลยก็เป็นได้!” ลู่เฉินคลี่ยิ้ม
จางเชียนเคยเห็นคนบ้าดีเดือดมาก่อน แต่ไม่เคยเจอคนบ้าดีเดือดถึงเพียงนี้ ดังนั้นเขาจึงไม่อาจสะกดกลั้นโทสะได้อีก สะบัดมือส่งลูกไฟออกไปทันที!
“ไอ้เด็กบัดซบ ไปตายซะ!”
หนานเหยาพลันตกใจทันทีที่เห็นเช่นนั้น “เหตุใดท่านยังไม่หลบอีก?!”
