บทที่ 81 นึกว่าหนีได้อย่างราบรื่น แต่กลับถูกหลอก!
สามเดือนแห่ง ‘การเคี่ยวกรำ’ ฮวาหลิงมู่ซึ่งอายุยังน้อยนั้น… ถือได้ว่าคือความทรมานยิ่ง
เมื่อได้ยินว่าจะออกไปได้แล้ว นางก็ดีใจจนลิงโลด
ลู่เฉินมองนางด้วยรอยยิ้ม “เอาล่ะ พรุ่งนี้ข้าจะพาเจ้าไปที่หนึ่ง!”
ที่ใด?
ฮวาหลิงมู่สงสัย แต่ลู่เฉินไม่ได้พูดอันใด เพียงสั่งให้ฮวาหลิงมู่ช่วยเก็บข้าวของทันที
เมื่อได้ยินคำนั้น เด็กสาวก็รีบเข้าไปเก็บเสื้อผ้าในคฤหาสน์อย่างมีความสุข
“เฮ้ ท่านจะไปไหน เหตุใดต้องลึกลับเช่นนี้ด้วย?” หนานเหยาเองก็สนใจเช่นกัน
”แดนวิญญาณ!”
“อันใดนะ? ท่านจะไปที่แดนวิญญาณหรือ?” ดวงตาของหนานเหยาเบิกกว้าง
แดนวิญญาณ คือลานฝึกซ้อมที่ใหญ่ที่สุดในมหาทวีปจิ่วโหยว และกระจายไปตามที่ต่าง ๆ ในมหาทวีป
สิ่งนี้ดำรงอยู่มาตั้งแต่หนึ่งแสนปีก่อนแล้ว
เพราะมันไม่ได้อยู่ใต้สังกัดกองกำลังใด ๆ และด้านในก็สามารถต่อสู้กันได้ตามต้องการ
ด้วยเหตุนี้แดนวิญญาณหรือที่เรียกว่าหุบเขาเป็นตาย โดยทั่วไปแล้วจึงมีเพียงผู้ที่ไม่กลัวความตาย ผู้ที่แสวงหาความตาย หรือแม้กระทั่งผู้ที่ต้องการทะลวงขั้นผ่านความเป็นตายเท่านั้นถึงจะไปที่แห่งนั้น
ส่วนที่มาของแดนวิญญาณนี้ย่อมไม่มีผู้ใดรู้
ทุกคนรู้เพียงว่าพลังปราณภายในนั้นมีมากมายกว่าโลกภายนอก และในขณะเดียวกันก็สามารถพบเจอกับปีศาจที่ทรงพลัง วิญญาณ รวมทั้งสิ่งแปลกประหลาดแม้กระทั่งสมุนไพรวิญญาณได้ในบางครั้ง
ดังนั้นสถานที่แห่งนี้ไม่เพียง
