บทที่ 59 ดวงตาภูตผีที่เห็นภาพต่างออกไป
ลู่เฉินไม่กลัวเลยสักนิด เขาหันไปหาฮวาหลิงมู่ที่กำลังหวาดกลัวแล้วเอ่ยว่า “รอดูเรื่องสนุกเถิด”
เรื่องสนุก?
ฮวาหลิงมู่ไม่รู้ว่าลู่เฉินกำลังคิดอันใดอยู่
บัดนี้ผู้คนที่อยู่รอบข้างก็ได้เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ และใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วยามทีเดียวกว่าจะถึงหน้าประตูจวนเจ้าเมือง
ยามนี้หนิวเถิงมาถึงหน้าประตูแล้ว ทหารยามที่เฝ้าประตูต่างก็สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น จนกระทั่งหนิวเถิงชี้ไปที่ลู่เฉินและบอกว่าชายหนุ่มผู้นี้จะรักษาอาการป่วยของคุณชายน้อย ทหารยามเหล่านั้นก็พลันตกตะลึง
บางคนถึงขนาดชื่นชมความกล้าหาญของลู่เฉิน ขณะที่บางคนก็เผยสีหน้าจนปัญญาออกมา
หนิวเถิงจ้องเขม็งไปที่ลู่เฉิน “เจ้าเข้าไปได้แค่คนเดียว คนอื่นต้องรอข้างนอก!”
เมื่อฮวาหลิงมู่และคนอื่น ๆ ได้ยินเช่นนั้นก็ยิ่งกังวล
“พี่ชายประหลาด อย่าไปนะ” ฮวาหลิงมู่คว้าแขนของลู่เฉินเอาไว้แล้วส่ายหัว
ลู่เฉินตบไหล่นางแล้วยิ้มเล็กน้อย “รอก่อนนะ!”
จากนั้นชายหนุ่มก็เดินตามหนิวเถิงเข้าไปอย่างองอาจ
ในขณะที่จางเชียนได้แต่หัวเราะเยาะ “เจ้าหนู รีบอยากซื้อโลงศพให้ตัวเองขนาดนี้เชียวหรือ?”
ทว่าลู่เฉินไม่สนใจอีกฝ่าย เขาเพียงก้าวเข้าไปภายในจวน แล้วหายไปต่อหน้าทุกคน
ผู้คนที่รออยู่ที่นั่นบางคนถึงกับเริ่มนับเวลาถอยหลังให้ลู่เฉิน “ข้าว่านะ เขาคงจะถูกโยนออกมาภายในครึ่งชั่วยาม!”
“ไม่ต้องถึงครึ่งชั่วยามหรอก แค่ขั้นกลั่นลมปราณเช่นนั้น ใช้เวล
