บทที่ 46 ผู้หญิงเจ้าเล่ห์เช่นนี้… ไม่คู่ควรกับข้าหรอก
นี่ไม่ใช่ผลลัพธ์ที่ลู่เฉินต้องการจะเห็น!
ดังนั้นชายหนุ่มจึงไม่รอช้า เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงยิ้ม ๆ กับเหล่าผู้อาวุโสที่กำลังมืดแปดด้านว่า “พวกท่านรู้หรือไม่ว่าเหตุใดพวกเขาจึงโจมตีค่ายกลราวกับคนบ้าคลั่งเสียสติเช่นนี้?”
พวกผู้อาวุโสต่างก็อยากรู้ถึงสาเหตุ โดยเฉพาะผู้อาวุโสจื่อที่ถามออกมาด้วยความโมโห “เจ้าหนุ่ม บอกข้ามา! เป็นเจ้าที่ใช้เล่ห์เหลี่ยมสกปรกใช่หรือไม่?”
“ข้าอยู่ภายในค่ายกล ดังนั้นย่อมไม่สามารถแสดงเล่ห์กลอันใดออกมาได้ แต่ข้ารู้ว่าใครสามารถทำได้!” ลู่เฉินเผยรอยยิ้มประหลาด ทว่าผู้อาวุโสจื่อไม่เชื่อ เขาตะโกนก้องออกมา “ไม่ต้องมาลวงข้า ยังไงก็เป็นเจ้า!”
“อะไรนะ? ไม่อยากให้ข้าบอก? เช่นนั้นก็ย่อมได้ ข้าไม่บอก ส่วนเจ้าก็รอคนพวกนั้นค่อย ๆ ตายไปทีละคนเถอะ!” ลู่เฉินกล่าวอย่างหน่ายใจ
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหล่าผู้อาวุโสต่างก็ร้อนใจขึ้นมา
ส่วนลู่เฉิน ขณะนี้เขาก็กำลังครุ่นคิด “เถียนอวิ๋นเมิ่งผู้นี้มีความสามารถพอใช้ได้ เหตุใดจึงต้องมาแต่งกับศิษย์สำนักพฤกษาสวรรค์กัน?”
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ลู่เฉินก็ได้แต่คาดว่าเถียนอวิ๋นเมิ่งน่าจะมีจุดประสงค์ร้ายเบื้องหลังเป็นแน่!
ขณะนั้นเอง ผู้ที่อยู่ขั้นหลอมแก่นแท้ด้านนอกก็ค่อย ๆ ทยอยระเบิดตันเถียนและพุ่งทะยานออกไปทีละคน
สำหรับสำนักพฤกษาสวรรค์แล้ว สิ่งนี้นับเป็นความเสียหายครั้งใหญ่ และหากเป็นเช่นนี้ต่อไป สำนักพฤ
