บทที่ 33 ราชันย์กระบี่ร้อยคม ซือตู๋เทียน
เถียนเฟิงหวาดกลัวยิ่งนัก ถึงขนาดที่ว่าทำได้เพียงกล่าวด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักอย่างฉงน “จ… จะ… โจมตี?”
“มัวยืนบื้ออันใด! ตอนนี้ถือเป็นโอกาสดีที่สุดแล้ว!!” สือเซียวซึ่งมีพลังอยู่ในขั้นสร้างรากฐานระดับกลางสามารถสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงความน่าสะพรึงของปราณกระบี่พวกนี้ เขาจึงร้องสั่งเพราะคิดอยากจัดการลู่เฉินให้เร็วที่สุด!
เมื่อเถียนเฟิงเข้าใจคำสั่งดังกล่าวแล้ว เขาจึงรีบถ่ายทอดคำสั่งแก่พลธนูในบริเวณนั้นทันที “ยิง ยิงมัน!”
พลธนูต่างก็ดึงรั้นคันศรพลางโคจรลมปราณเข้าใส่ และพร้อมแล้ว… ที่จะเหนี่ยวนำลูกธนูปราณให้พุ่งตรงสู่เป้าหมายได้ทุกเมื่อ!
คันธนูเหล่านี้ไม่ใช่คันธนูธรรมดาทั่วไป แต่เป็นศาสตราวุธระดับต่ำ
เมื่อรวบรวมพลังเข้าด้วยกัน มันก็จะเปลี่ยนรูปกลายเป็นปราณธนูที่ทรงพลัง!
ฉับพลันนั้นเอง ปราณธนูก็ได้พุ่งออกไปหาลู่เฉินผู้เป็นเป้าหมาย
แม้จะเห็นดังนั้น ทว่าลู่เฉินก็ยังปล่อยปราณกระบี่นับสิบออกโจมตี!
ว่าแล้วปราณกระบี่เหล่านั้นก็พุ่งทะยานตัดสุญญะ มันทำลายม่านปราณของผู้นำตระกูลหลิว และส่งอีกสามเล่มที่เหลือพุ่งเสือกแทงร่างของเป้าหมาย ทำให้อีกฝ่ายถูกกระแทกอย่างรุนแรงจนล้มลงกับพื้น
เมื่อลู่เฉินปล่อยปราณกระบี่ออกไปหมดสิ้น เขาพลันหันไปบอกเจี่ยลัวว่า “เจ้าจงดูแลตัวเองให้ดี!”
เจี่ยลัวเข้าใจโดยไม่ต้องเอ่ยถามใด ๆ เขาใช้พลังขั้นสร้างรากฐานปลดปล่อยพลังปราณสร้างม่าน และเมื
