่เต็มไปด้วยพลังปราณ ส่วนที่เหลือ แยกย้ายไปตามเดิมเถอะ!”
“ข้าจะพาเจ้าไป” หลังจากหมาป่ายมโลกเก้าหางพูดจบ มันก็ปล่อยให้ทุกคนไปจัดการตามหน้าที่
หมาป่าโดยรอบพากันแยกย้ายออกไปอย่างมีความสุข และแม้แต่หมาป่าห้าหางก็มียังความสุขมากเช่นกัน “ฝ่าบาท อาการบาดเจ็บของท่านยังไม่หายดี ข้าจะอยู่กับพวกท่านด้วย!”
หมาป่ายมโลกเก้าหางคิดว่าอีกฝ่ายจะติดตามมาก็ไม่เป็นไร ดังนั้นมันจึงพยักหน้า จากนั้นหมาป่าทั้งสองก็พาลู่เฉินและคนอื่น ๆ มุ่งหน้าไปยังจุดหมาย
แต่ระหว่างทาง ปิงหลิวหลีกลับกลายเป็นเหมือนเจ้าบื้อ นางวิ่งไปหาหมาป่าเก้าหางแล้วถามด้วยรอยยิ้มว่า “เจ้าคือสัตว์อสูรของจอมมารใช่หรือไม่? ”
“จอมมาร?”
“ลู่เฉินผู้นั้น เมื่อหนึ่งแสนปีที่แล้ว” ปิงหลิวหลีพูดอย่างตื่นเต้น ส่วนหมาป่าเก้าหางก็เหลือบมองไปทางชายหนุ่มแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปพูดกับปิงหลิวหลี “อืม”
“แล้วเขาหน้าตาเป็นอย่างไร? เท่หรือไม่ เขาร้ายกาจมากจริงหรือ?” ปิงหลิวหลีเอ่ยซักถามอย่างตื่นเต้น
ซึ่งคำถามเหล่านี้ก็ทำให้หมาป่ายมโลกเก้าต้องเอ่ยอย่างเอียงอาย “นี่…”
“แล้วเขามีภรรยา มีบุตรหรือไม่ ชอบสีอะไร”
หมาป่ายมโลกเก้าหางรู้สึกเหมือนกำลังจะเป็นบ้า ส่วนลู่เฉินที่ยืนอยู่อีกด้านนั้นรู้สึกขัดเขินกระทั่งอยากจะหาที่ซ่อนตัว
ส่วนโจวอวี๋ไม่กล้าแม้แต่จะเข้าใกล้หมาป่าสองตัวนั้น เขายืนอยู่ข้างลู่เฉินและชี้ไปที่ปิงหลิวหลี “ดูสิ นางวอนตายเสียแล้ว!”
ลู่เฉินไม่รู้ว่าจะพูดอะไร ท
