บทที่ 18 ท้าประลองฝีมือ ผู้รับคำท้าไม่ปฏิเสธ
เมื่อลู่เฉินเห็นหอก เขาไม่ได้ตกใจ แต่มองไปที่ปิงหลิวหลี “ให้เจ้า!”
“ข้าหรือ? ยามนี้เนี่ยนะ? เจ้ากำลังล้อเข้าเล่นอยู่หรือ” ปิงหลิวหลีรู้สึกหดหู่อย่างมาก
ถึงอย่างไรเสียโจวอวี๋ก็อยู่ในขั้นสร้างรากฐานระดับสมบูรณ์พร้อม ในขณะที่ตนเองนั้น แม้ว่าจะมีอักขระยันต์เยียวยาที่ใช้ระงับอาการบาดเจ็บของลู่เฉิน แต่ก็ทำได้เพียงระเบิดพลังขั้นสร้างรากฐานระดับกลางหรือระดับปลายได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น!
ปิงหลิวหลีจึงคิดว่าตนไม่อาจเป็นคู่ต่อสู้ของโจวอวี๋ได้
แม้แต่โจวอวี๋เองก็หัวเราะเยาะลู่เฉิน “พลังของนางเมื่อครู่ มากสุดก็แค่ขั้นสร้างรากฐานระดับปลายเท่านั้น!”
“เจ้าแน่ใจหรือ?” หลังจากที่ลู่เฉินเอ่ยจบ เขาก็วางมือลงบนแผ่นหลังของปิงหลิวหลีอีกครั้ง
ปิงหลิวหลีไม่เข้าใจว่าเหตุใดลู่เฉินถึงยัง ‘ดื้อรั้น’ เช่นนี้
ทว่าครู่ต่อมา เจ้าสำนักสาวก็ต้องพบกับเรื่องประหลาด นั่นคือพลังของนางเปลี่ยนไปไม่น้อย จากขั้นสร้างรากฐานระดับสมบูรณ์พร้อม บัดนี้ได้ทะลวงสู่ขั้นหลอมแก่นแท้ระดับต้น!
“นี่มัน!” ปิงหลิวหลีรีบสำรวจร่างกายตนเอง ก่อนจะพบว่าแสงสีทองของอักขระยันต์เยียวยานั้นแข็งแกร่งขึ้นมาก
ลู่เฉินเผยรอยยิ้มที่ดูแปลกประหลาด พลางเอ่ยถาม “ยามนี้ใช้ได้แล้วสินะ?”
“นี่… นี่มันเรื่องอันใดกัน?” ปิงหลิวหลีพลันประหลาดใจ
สาเหตุที่ลู่เฉินทำได้เช่นนี้ก็เพราะพลังปราณของเขาแข็งแกร่งขึ้นมาห้าส่วน ส่งผลให้
