บทที่ 15 พรานป่าปรากฏตัว
สำนักวิถีอสูร คือสำนักเซียนที่ขึ้นชื่อลือชาด้านการบงการสัตว์อสูร
ในแง่ของการจัดอันดับความแข็งแกร่ง สำนักวิถีอสูรนับว่าแข็งแกร่งกว่าสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์เล็กน้อย แต่เพราะตำแหน่งที่ตั้งซึ่งไกลกัน จึงเป็นเรื่องยากที่จะเห็นคนของสำนักวิถีอสูรที่นี่
ขณะแนะนำให้ลู่เฉินรู้จักกับสำนักแห่งนี้ ปิงหลิวหลีก็พลันสงสัย “พวกเขามาทำอันใดที่นี่กัน?”
ทว่าลู่เฉินไม่สนใจว่าจุดหมายของคนพวกนั้นคืออะไร เพราะสิ่งสำคัญที่สุดขณะนี้คือการจัดการกับราชสีห์ขนเพลิง! ดังนั้นลู่เฉินจึงได้แต่เร่งฝีเท้าของเขา
และปิงหลิวหลีก็ตามมาอย่างรวดเร็ว
—-
บริเวณเชิงเขาใกล้ ๆ กันนั้น
ใบหน้าของสือเซียวดูซีดเซียวและยังมีบาดแผลบริเวณลำคอ ทำให้เลือดไหลออกมาเป็นจำนวนมาก
เมื่อเห็นเช่นนี้ หลิวหยุนซานก็ตกตะลึง “ศิษย์พี่… ศิษย์พี่สือ ท่าน…”
“ไอ้สารเลวนั่น…” สือเซียวโมโหยิ่งนัก เขาโกรธเสียจนอยากจะฉีกลู่เฉินเป็นชิ้น ๆ
หลิวหยุนซานเองก็อารมณ์เสียไม่แพ้กัน “เขาไม่มีรากวิญญาณแท้ ๆ เหตุใดพวกเราจึงจัดการไม่ได้เสียที?”
“ต้องแยกนังตัวดีนั่นออกมาก่อน! เพียงเท่านี้ ลู่เฉินก็ไม่คณามือข้าแล้ว!” สือเซียวกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม มือก็หยิบผงยาออกมาเพื่อหยุดเลือดที่กำลังไหล
”แต่ว่าพวกเราพยายามกันทุกทางแล้ว ทว่ามันกลับไม่ได้ผลแม้แต่น้อย!” หลิวหยุนซานดูหมดหนทาง
“มันต้องมีสักทางสิ!” หลังจากที่เลือดหยุดไหล สือเซียวก็กัดฟันข่มความเจ็บปว
