วอย่างสุภาพ ในขณะที่คนในห้องคล้ายลังเลใจ “สมุนไพรอะไร สำหรับใคร?”
ฉินหลินเอ่ยชื่อสมุนไพรทั้งสามออกมาทีละชื่อ นามทั้งหมดที่กล่าวออกมาล้วนเป็นสมุนไพรล้ำค่าที่มีอายุมากกว่าหนึ่งพันปีทั้งสิ้น
หลังจากเอ่ยจบ ฉินหลินก็ชี้ไปยังลู่เฉินซึ่งยืนอยู่ด้านข้าง “สำหรับเขา!”
“ฉินหลิน เจ้าเป็นแพทย์ของสำนักเก้าสุขสงบ ข้าจึงเลือกที่จะปิดตาข้างหนึ่ง*[1] ทว่าครั้งนี้สิ่งที่เจ้าขอนั้นล้ำค่ายิ่ง ดังนั้นข้าจึงขอถามว่า เจ้าคิดว่ากับตัวตนที่ยังอยู่เพียงขั้นกลั่นลมปราณระดับห้า …มันควรค่าแล้วหรือ?”
คำพูดนี้นับได้ว่าเป็นการดูถูกอย่างชัดเจน!
ฉินหลินถึงกับกังวลขึ้นมา “ผู้เฒ่าเหยา เขาเป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์ของสำนักเราแล้ว!”
“บุตรศักดิ์สิทธิ์? นี่เจ้ากำลังโกหกข้าอยู่หรือ?” อีกฝ่ายไม่เชื่อแม้แต่น้อย ฉินหลินจึงต้องเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้ฟัง
ทันทีที่เล่าจบ ชายคนหนึ่งก็เดินออกมาจากในห้องนั้น
ชายที่เพิ่งเผยตัวออกมาคนนี้ แผ่นหลังของเขาค่อมลงเล็กน้อย ใบหน้ามีรอยแผลไฟไหม้ เส้นผมก็พองฟูรุงรังยิ่งนัก ดูแล้วน่ากลัวไม่น้อย
ทว่าไม่เพียงแค่นั้น บริเวณด้านขวาของลำคอ ยังมีแผลตุ่มหนองสีดำที่จวนใกล้จะแตกออกมาได้ทุกเมื่ออีกด้วย!
ฉินหลินเร่งแนะนำอีกฝ่ายให้ลู่เฉินรู้จักทันที “นี่คือผู้อาวุโสเหยา ในบรรดาผู้อาวุโสทั้งหมด เขาอายุมากที่สุดเป็นอันดับสี่และทำหน้าที่รับผิดชอบในการจัดการสมุนไพร รวมถึงวัตถุดิบล้ำค่าทั้งหลายที่มีความเกี่ยวข
