บทที่ 2 มาประชดประชัน?
ลู่เฉินใช้แก่นแห่งไม้ของต้นไม้อายุนับพันปีเพื่อรักษาตัวเองจนหายเป็นปกติแล้ว
อย่างไรก็ตาม การรักษาเช่นนี้ก็ฟื้นฟูได้เพียงอาการบาดเจ็บทางร่างกายและกระดูกเท่านั้น …แต่รากวิญญาณของเขาถูกดึงออกไปแล้ว! และนั่นก็หมายความว่าการฝึกตนจะได้รับผลกระทบ!
ดังนั้น สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือการปลูกรากวิญญาณขึ้นมาใหม่อีกครั้ง
หากจะให้จำกัดความก็คงกล่าวได้ว่า การครอบครองรากวิญญาณนั้นมีอยู่สองประเภทด้วยกัน หนึ่งคือ มีมาตั้งแต่กำเกิด และสองคือ ‘เพาะปลูก’ มันขึ้นมา
การ ‘เพาะปลูก’ นั้น สามารถทำได้ทั้งบนร่างกายของผู้อื่นแล้วขโมยมา หรือปลูกไว้บนร่างกายของตนเองก็ได้ ซึ่งการ ‘เพาะปลูก’ เช่นนี้ รากวิญญาณจะเติบโตมาเป็นเช่นไรก็ขึ้นอยู่กับวิธีการปลูก รวมถึงวัตถุดิบที่ใช้หล่อเลี้ยง!
โชคดีที่ในอดีตชาติก่อนหน้านี้ ลู่เฉินได้เคยศึกษาและทดลองปลูกรากวิญญาณมาไม่น้อย แม้กระทั่งอัจฉริยะหลายคนก็ยังถูก ‘เพาะปลูก’ ด้วยฝีมือเขา!
“เฮ้อ ข้าไม่เคยคิดเลยว่าตนเองจะต้องเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้…” ลู่เฉินคิดในใจ
ขณะเดียวกัน หมอฉินหลินซึ่งอยู่ด้านข้างได้ปล่อยมือชายหนุ่ม ก่อนจะถามออกมาด้วยแววตาที่ฉายประกายแห่งความหวัง “เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”
แม้ลู่เฉินไม่ต้องการที่จะพูดอะไรมาก แต่อีกฝ่ายนับว่าได้ช่วยเขาเอาไว้ไม่น้อย และยังมีสัมพันธ์อันดีกับตระกูลลู่ เขาจึงยอมตอบกลับไปว่า “ข้าพอรู้วิชาแพทย์เล็กน้อย จึงได้รักษาด้วย
