ะหว่างสองตระกูลสมบูรณ์ลุล่วงไปด้วยดี เพราะบิดาข้าต้องการให้ท่านเป็นลูกเขยของเขา!” เถียนซินเมิ่งพูดอย่างลังเล
ทำให้การแต่งงานสมบูรณ์?
สิ่งนี้ทำให้ลู่เฉินเข้าใจความหมายได้ในทันที เขายิ้มแล้วกล่าวว่า “พ่อของเจ้าไม่อยากเสียหน้า และอยากให้ข้าเป็นลูกเขยของเขางั้นหรือ?”
เถียนซินเมิ่งกลัวว่าลู่เฉินจะเข้าใจผิดจึงรีบอธิบาย “ต..ตะ แต่ตัวข้าสามารถแต่งงานกับท่านได้!”
นางประสงค์สิ่งใดกันแน่?
สิ่งนี้ทำให้ความโกรธของลู่เฉินพุ่งสูงขึ้น จากนั้นก็มองเถียนซินเมิ่งด้วยสายตาแปลกประหลาดและพูดว่า “คุณหนูเถียน เจ้านี่ช่างคิดทีเดียว!”
“ข้า…” เถียนซินเมิ่งรู้สึกขุ่นเคืองทันใด
ในขณะที่ประมุขลู่รู้สึกกังวล “ลู่เฉิน เจ้าจะกล่าวเช่นนั้นกับสตรีไม่ได้นะ!”
ลู่เฉินรู้ดีว่าหากอธิบายไปก็คงเปล่าประโยชน์ เขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากตอบปฏิเสธโดยตรง “ข้าจะถอนตัวจากสัญญาการแต่งงาน แล้วไปบอกคนในตระกูลเถียนว่า อย่าได้มาเหยียบจวนตระกูลลู่อีก!”
ลู่เฉินพูดจบก็ขอให้อวิ๋นซานเตรียมกระดาษและพู่กัน
คราแรกประมุขลู่ทำท่าจะพูดบางอย่างกับลู่เฉิน แต่เขาทราบดีว่าชายหนุ่มเป็นคนเช่นไร ดังนั้นจึงทำได้เพียงมองเถียนซินเมิ่งอย่างช่วยไม่ได้ แล้วกล่าวว่า “คุณหนูเถียน เจ้าอย่าใส่ใจเรื่องนี้เลย เขาไร้พ่อแม่ตั้งแต่ยังเด็ก อีกทั้งเมื่อไม่นานมานี้ยังถูกคนทำร้ายและใส่ความ จึง…”
“ข้าเข้าใจ!” เถียนซินเมิ่งตอบ พลางมองไปที่กระดาษแผ่นนั้น
หลังจากเขียนเสร็จ
