บทที่ 1 เกิดใหม่ชาติที่เก้า
มหาทวีปจิ่วโหยว
“กำจัดไอ้คนผู้นี้!”
“จับมันโยนลงไปในหุบเขา!”
”แล้วไปรายงาน บอกไปว่ามันขโมยคัมภีร์และหลบหนีเพราะกลัวการลงโทษ!”
…
ข้าคือจักรพรรดิเซียน เซียนอันดับหนึ่งในแดนเซียนสามสิบหกชั้น!”
“ข้าคือจักรพรรดิปีศาจ ปีศาจอันดับหนึ่งในแดนปีศาจเก้าชั้น!”
“ข้าคือจักรพรรดิมาร มารอันดับหนึ่งในแดนต้องห้ามหมื่นหมื่นมารมาร!”
“ข้าคือจักรพรรดิวิญญาณ วิญญาณอันดับหนึ่งในแดนภูเขาพันวิญญาณ!”
“ข้าคือจักรพรรดิภูต แดนชุมนุมภูต….”
ความทรงจำมากมายสลับและพรั่งพรูยัดเยียดกันเข้ามา สร้างความเจ็บปวดให้กับลู่เฉินจนทำให้ตัวเขาสลบไป
ทว่าแม้จะหมดสติไป แต่หน้าผากกลับชุ่มไปด้วยเม็ดเหงื่อ เช่นเดียวกับใบหน้าที่ฉายชัดถึงความหวาดกลัว เสมือนว่ากำลังฝันร้ายอย่างไรอย่างนั้น!
“ลู่เฉิน!… ฟื้นสิ!” ข้างกายเด็กหนุ่มที่ถูกผันแผลไปทั่วร่าง มีชายชราผมขาวนั่งอยู่ด้วย และขณะนี้ดวงตาทั้งสองข้างของเขาก็อาบไปด้วยหยาดน้ำตา
ในยามนั้น ลู่เฉินพลันเบิกตาโพลน หอบหายใจหนักหน่วงคล้ายผ่านการวิ่งมาอย่างหนัก
“ฟื้นแล้ว ฟื้นแล้ว!” ชายชราผมขาวตื่นเต้นยินดี
“แม้จะรู้สึกตัวแล้วก็ตาม แต่เนื่องจากบาดเจ็บหนัก ไหนจะกระดูกที่หักไปทั่วร่าง คาดว่าครึ่งชีวิตที่เหลือ…” ชายวัยกลางคนที่อยู่อีกด้านเอ่ยด้วยสีหน้าจนปัญญา
ชายชราผมขาวพลันหันกลับไปกุมฝ่ามือของชายวัยกลางคน และกล่าวอย่างเร่งด่วน “หมอฉิน ได้โปรดเถอะ การฝึกฝนคือชีวิตของเขา ดั
