หลวง คนอื่นคงได้พากันเวทนาฉีหวังเฟยที่แต่งกับท่านอ๋องผู้มีรสนิยมตัดชายเสื้อเป็นแน่เจ้าค่ะ” หลี่เยว่หานเอ่ยพลางชูมือที่กุมกันอยู่ขึ้นมา
เมิ่งฉีฮ่วนฟังจบก็หัวเราะแล้วบีบจมูกนางด้วยความเอ็นดู เขายอมปล่อยมือตามที่นางต้องการ ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินตามกันออกจากห้องไป
พ่อลูกตระกูลสวีรอพวกเขาอยู่ก่อนแล้ว เมื่อเห็นทั้งสองเดินมาก็ลุกขึ้นประสานมือพร้อมกัน “คารวะคุณชายทั้งสอง”
“นั่งลงเถิด” เมิ่งฉีฮ่วนนั่งลงเป็นคนแรก โดยมีหลี่เยว่หานนั่งลงข้าง ๆ
ยามนี้ผู้ช่วยนายอำเภอโจวก็รีบปรี่เข้ามา พร้อมกับยื่นม้วนพิมพ์เขียวฉบับหนึ่งให้เมิ่งฉีฮ่วน พลางเอ่ยอย่างนอบน้อม “นี่คือข้อมูลที่ท่านอ๋อ… ที่คุณชายได้บันทึกไว้ก่อนหน้านี้ ข้าน้อยได้จัดการเรียบเรียงไว้ให้เรียบร้อยแล้วขอรับ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เยว่หานก็รีบรับมาคลี่ดูอย่างละเอียด ก่อนจะพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ “ขอบใจผู้ช่วยนายอำเภอโจวมาก เมื่อครู่ข้ายังกังวลอยู่เลยว่าหากข้อมูลพวกนี้หายไปคงต้องเสียเวลาไปรังวัดและวาดใหม่ ยามนี้ประหยัดแรงไปได้มากทีเดียว!”
“น่ายินดียิ่งนัก น่ายินดียิ่งนัก!” ผู้ช่วยนายอำเภอโจวลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก โชคดีที่ท่านผู้ยิ่งใหญ่เหล่านี้ยังมิทันได้บันดาลโทสะ…
เมื่อคิดได้ดังนั้น ผู้ช่วยนายอำเภอโจวก็เตรียมตัวจะถอยฉากออกไป
“ผู้ช่วยนายอำเภอโจว” เมิ่งฉีฮ่วนพลันเอ่ยขึ้น “สำหรับเหตุการณ์ไม่คาดฝันในครานี้ ท่านมีอะไรจะชี้แจงหรือไม่?”
สิ้นเสีย
