บทที่ 547 หนังสือหย่า!
รถม้าวิ่งตะบึงอย่างรวดเร็ว สองพี่น้องสนทนากันไม่กี่คำก็มาถึงบริเวณใกล้ศาลาว่าการเมืองหลวง
ยามนี้ศาลาว่าการถูกฝูงชนล้อมไว้หนาแน่นจนละลานตา รถม้าไม่สามารถฝ่าเข้าไปได้เลย ท่ามกลางเสียงอึกทึกครึกโครม หลี่เยว่หานยังแว่วเสียงหวังเฟิ่งแผดร้องร่ำไห้ดังมาแต่ไกล ทำให้นางนึกปรามาสในใจว่าผู้หญิงคนนี้ช่างมีเรี่ยวแรงเหลือเฟือเสียจริง ไหนว่าหนีตายมาจากตระกูลเหมา แต่เสียงที่ก้องกังวานทรงพลังเช่นนี้ ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนคนร่อแร่ใกล้ตายเลยสักนิด
“รถม้าจวนฉีอ๋องมาถึงแล้ว ผู้ไม่เกี่ยวข้องจงหลีกทาง!”
“รถม้าจวนฉีอ๋องมาถึงแล้ว ผู้ไม่เกี่ยวข้องจงหลีกทาง!”
องครักษ์ผู้ขับรถม้าตะโกนก้องอยู่หลายครา ฝูงชนจึงค่อย ๆ เบียดเสียดกันเปิดทางออกเป็นช่องเล็ก ๆ รถม้าเคลื่อนตัวเข้าไปอย่างช้า ๆ ขณะเดียวกัน เหล่ามือปราบจากศาลาว่าการก็รุดออกมาช่วยกันกันฝูงชนออกไป เพื่อสร้างพื้นที่ว่างให้รถม้าจอดลง
แม้ศาลาว่าการในยามนี้จะเปลี่ยนตัวเจ้าเมืองคนใหม่แล้ว แต่เนื่องจากเรื่องนี้ลุกลามใหญ่โตเกินกว่าจะรับมือไหว เจ้าเมืองคนใหม่จึงไม่กล้าตัดสินใจโดยพลการ และรีบเชิญท่านผู้ว่าการสิงมาช่วยคลี่คลายสถานการณ์ตั้งแต่ต้น
เมื่อทราบว่ารถม้าจากจวนฉีอ๋องมาถึง ท่านผู้ว่าการสิงก็รีบสั่งการให้มือปราบคุ้มกันอย่างเข้มงวด ด้วยยามนี้หลี่เยว่หานมีฐานะสูงส่งยิ่งนัก หากนางถูกชาวบ้านที่มุงดูเบียดเสียดจนได้รับบาดเจ็บแม้เพียงนิดเดียว ย่อม
