ี้ก็อายุกว่าห้าหกสิบปีแล้ว แต่พวกเขากลับมิเคยล่วงรู้เบื้องหลังของเจ้าเกาะเลย ปกติก็เรียกขานเพียง ‘ท่านเจ้าเกาะ’ เท่านั้น มิคาดคิดว่าหลี่เยว่หานจะบังอาจขานนามจริงของเขาออกมา
ผู้อาวุโสห้าไม่รู้จักชื่อของเจ้าเกาะ จึงส่งเสียงเหยียดหยามคิดว่านางคงทักคนผิด แต่ผู้อาวุโสใหญ่นั้น… เขารู้!
“แม่นางรู้จักข้าด้วยหรือ?” ถังตงฟานค่อย ๆ เอ่ยปาก น้ำเสียงของเขาแหบพร่าฟังดูบาดหูราวกับเล็บที่ขูดลงบนกระจกทองเหลือง
“เจ้าค่ะ” หลี่เยว่หานพยักหน้า “ข้ารู้ว่ายามนั้นท่านแม่ทัพถังแก้แค้นเพื่อพี่น้อง และรู้ว่าท่านแม่ทัพถังมีความสามารถสะเทือนฟ้าดิน แต่ข้านึกไม่ถึงเลยว่าท่านแม่ทัพถังจะมีอายุยืนยาวมาถึงห้าร้อยกว่าปีเช่นนี้”
คำพูดนี้เปรียบดั่งก้อนหินที่ถูกโยนลงกลางน้ำนิ่ง จนเกิดระลอกคลื่นสั่นสะเทือนไปทั่ว
ทุกคนต่างตื่นตะลึงอยู่ในใจทว่ามิกล้าปริปาก แม้แต่เมิ่งฉีฮ่วนเองยามอยู่ต่อหน้าท่านเจ้าเกาะก็ยังสำรวมถ้อยคำ มีเพียงหลี่เยว่หานที่ยังคงนิ่งสงบมิได้รับผลกระทบใด ๆ ซึ่งนั่นทำให้ผู้อาวุโสใหญ่และผู้อาวุโสห้าต้องเริ่มมองนางใหม่ด้วยความทึ่ง
“ดูท่า… หวังเฟยจะล่วงรู้เรื่องราวมาไม่น้อยทีเดียว” ถังตงฟานนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะค่อย ๆ เอ่ยออกมา “ช่างน่าเสียดายที่น้องชายของข้าจำพี่ชายคนนี้ไม่ได้เสียแล้ว การมีชีวิตอยู่อย่างไร้ความหมายมาเนิ่นนานปีและได้รับผลลัพธ์เช่นนี้ ช่างทำให้ข้าปวดใจยิ่งนัก”
