บทที่ 473 สกัดกั้นฝูงแมลงกู่
หลังจากพักผ่อนในบ้านชาวนาหนึ่งคืน เช้าวันต่อมา เมิ่งฉีฮ่วนก็อุ้มหลี่เยว่หานขึ้นรถม้า เฮ่อเจิ้งเทียนและเจียงหมิงต่างลอบพกถุงหอมบรรจุผงยาไว้กับตัว สำหรับเฮ่อเจิ้งเทียนนั้นไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะเขาพกผงยาห่อใหญ่ของเมิ่งฉีฮ่วนติดตัวไว้อยู่แล้ว แต่สำหรับเจียงหมิงนี่ถือเป็นครั้งแรก
โชคดีที่เรื่องนี้ไม่ได้ทำให้คนฝั่งนั้นเกิดความสงสัย
หลังจากชำระค่าที่พักกับชาวบ้านเรียบร้อย คณะของเมิ่งฉีฮ่วนก็เดินทางรอนแรมต่ออีกสองวัน สองวันนี้ตลอดเส้นทางไร้ซึ่งหมู่บ้านหรือที่พักแรม ยามค่ำคืนจึงต้องอาศัยนอนบนรถม้า ส่วนเสบียงอาหารก็ได้จากเฮ่อเจิ้งเทียนและองครักษ์ลับผู้ประหลาดคนนั้นที่ขึ้นเขาไปล่าสัตว์ป่ามาได้
ในช่วงเวลานี้ การไปรื้อรังพวกสัตว์ป่ามักจะได้ตัวที่อ้วนท้วนสมบูรณ์ยิ่งนัก
ใกล้ ๆ นั้นมีลำธารที่กลายเป็นน้ำแข็ง เฮ่อเจิ้งเทียนใช้กระบี่เจาะช่องน้ำแข็งเพื่อตักน้ำกลับมา เขาหยิบถุงหอมใบใหญ่ออกมาต่อหน้าต่อตาคนเหล่านั้น แล้วกอบผงยาโยนลงไปในน้ำเพื่อต้มอย่างไม่เกรงใจ
“พี่ชายเฮ่อ ท่านทำอะไรน่ะ?” หงซิ่วขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ “โยนผงอะไรลงไปต้มมากมายขนาดนั้น น้ำนี่จะยังดื่มได้อยู่อีกหรือ?”
เฮ่อเจิ้งเทียนได้ยินดังนั้นก็หัวเราะร่า “แม่นางหงซิ่วคงยังไม่รู้ ในถุงหอมของท่านอ๋องล้วนเป็นสมุนไพรทั้งสิ้น ท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บเช่นนี้ ต้มดื่มแล้วจะช่วยคลายหนาวได้ ประเดี๋ยวเจ้าก็แบ่งไปให้แม่นางห
