บทที่ 464 ร้องไห้จนเสียงหลงเหมือนม้า
ในช่วงแรกที่หลี่เยว่หานชวนถังซีฟานคุยเรื่องสัพเพเหระ นางก็พบว่าชายผู้นี้ความจริงแล้วไม่ได้มีเล่ห์เหลี่ยมอะไรซับซ้อนนัก อีกทั้งยังมีนิสัยโอหัง เพียงแค่พูดจาหลอกล่อไม่กี่ประโยคเขาก็ถูกจูงจมูกจนออกนอกเรื่องโดยไม่รู้ตัว
ถึงอย่างนั้นหลี่เยว่หานก็ไม่กล้าแสดงออกชัดเจนเกินไป ทำได้เพียงชวนคุยเรื่องโน้นเรื่องนี้เพื่อตะล่อมเก็บข้อมูลอย่างใจเย็น
เมื่อนำมาประกอบกับ “สายตา” ที่จ้องมองนางอย่างแรงกล้าจนรู้สึกได้ก่อนจะลืมตาขึ้นมาในวันนี้ มันก็ไม่ใช่เรื่องยากที่นางจะวิเคราะห์สถานการณ์ในปัจจุบันออก
ประการแรก ครั้งแรกที่หลี่เยว่หานได้ยินเสียงของถังซีฟาน คือตอนที่นางดื่มน้ำพุวิญญาณที่กลายเป็นน้ำป่าธรรมดาไปแล้ว และตอนที่เท้าของนางเปียกโชก
ในสภาวะที่นางกำลังตื่นตระหนก ดูเหมือนถังซีฟานจะพึงพอใจกับปฏิกิริยาของนางมาก เขาอ้างตัวว่าเป็นเจ้านายเหนือหัวของดินแดนแห่งนี้ และประกาศว่าหลี่เยว่หานได้ถูกเขา “จับกุม” ไว้แล้ว ด้วยความลำพองใจที่คิดว่าเหนือกว่า เขาจึงหลุดเผยคำสำคัญอย่างคำว่า “อำนาจปกครอง” ออกมา
ตอนแรกถังซีฟานยังค่อนข้างระแวดระวังเพื่อลวงหลี่เยว่หาน แต่พอเห็นนางนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็รีบโพล่งบอกให้นางเลิกตามหาตัวเขาเสีย ต้องยอมรับว่าในวินาทีนั้นหลี่เยว่หานถูกเขาข่มขวัญได้จริง ๆ
แต่หลังจากนั้น เมื่อหลี่เยว่หานจงใจยั่วโทสะถังซีฟาน นางก็พบว่าดูเหมือนเขาจะรับรู้ได้เพียง
