บทที่ 440 เบื้องหลังของความหัวแข็ง
คำพูดของเมิ่งฉีฮ่วนเปรียบเสมือนน้ำเย็นที่ราดลงบนหัวของใครหลายคนจนดึงสติกลับมาได้
นั่นสิ! ในฐานะประมุขของรัฐบรรณาการ หากไม่หน้ามืดตามัวจนอยากหาเรื่องล่มสลายไปพร้อมกับแคว้นของตนเอง มีหรือจะกล้าลงนามในจดหมายเพื่อใส่ร้ายองค์ชายของแคว้นที่เป็นดั่งแผ่นดินแม่?
เมื่อทุกคนเริ่มคิดตามได้เช่นนี้ บรรยากาศในท้องพระโรงก็กลับมาตึงเครียดและเงียบสงัดจนกลายเป็นสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกอีกครั้ง
“ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นเพิ่งจะตระหนักได้ในวันนี้เองว่า จงเจิ้งเสียนไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของเมิ่งฉีฮ่วนได้เลยแม้แต่นิดเดียว
เมื่อคิดได้ดังนั้น ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นที่เหนื่อยล้าจนถึงขีดสุดจึงโบกมืออย่างอ่อนแรง “การประชุมเช้าวันนี้พอแค่นี้เถิด เรามารู้สึกไม่ค่อยสบาย พรุ่งนี้ก็ให้งดการประชุมด้วย ขันทีหรู… ประกาศเลิกประชุม”
กล่าวจบ ฮ่องเต้หลิงอวิ๋นก็ไม่สนสายตาใครทั้งสิ้น ปากบอกว่าร่างกายไม่สู้ดี แต่ฝีเท้ากลับรวดเร็วนักเพียงพริบตาเดียวก็หายลับไปจากสายตา
เมิ่งฉีฮ่วนมองตามพลางหรี่ตาลง ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่
จงเจิ้งอวี่เดินเข้ามาใกล้เมิ่งฉีฮ่วนแล้วกระซิบถามเสียงเบา “ท่านอา เมื่อครู่ท่านบีบคั้นเกินไปหน่อยหรือไม่ ไม่กลัวว่าเสด็จพ่อจะพิโรธเอาหรือ?”
“กลัวแล้วงานจะสำเร็จหรือ?” เมิ่งฉีฮ่วนถามกลับ “หากเพียงเพราะความกลัว แล้วเราต้องปล่อยโอกาสที่จะกำจัดจงเจิ้งเซวียนให้สิ้นซากหลุดลอยไป
