วย “ที่ท่านกล่าวมาก็มีเหตุผล ในเมื่ออยู่คนละฝ่าย ย่อมหวังให้ขุมกำลังของอีกฝ่ายอ่อนแอลงให้มากที่สุด ตอนนี้ตระกูลเฉินยังไม่ได้สวามิภักดิ์ต่อท่านชายสามอย่างเต็มตัว แต่ถ้าองค์ชายรองตายลง ตระกูลเฉินก็คงไม่มีวันไปพึ่งพิงองค์ชายใหญ่แน่ เพราะในช่วงปีที่องค์ชายใหญ่แสร้งตายหนีออกจากเมืองหลวงไป เขาได้วางกับดักและกลั่นแกล้งตระกูลเฉินไว้ไม่น้อยเลย”
“เป็นเช่นนั้นจริง ๆ” ลูกศิษย์ของอวี๋เจ๋อฟางกล่าวสนับสนุน “ไม่นึกเลยว่าฮั่นหรงฟูเหรินจะมีความเห็นที่เฉียบคมเช่นนี้ ข้าน้อยนับถือยิ่งนัก!”
หลี่เยว่หานโบกมือเบา ๆ “ท่านอย่าได้รำคาญข้าเลย อย่างไรเสียเขาก็เป็นพ่อของลูกข้า ข้าเพียงไม่อยากให้เขาต้องมาจบชีวิตลงง่าย ๆ เพราะความประมาทเพียงเท่านั้น”
“สิ่งที่ท่านกล่าวมานั้นถูกต้อง…” ชายคนนั้นกล่าวพลางลอบปาดเหงื่อเย็นเชียบในใจ
ฉีอ๋องเนี่ยนะจะจบชีวิตลงเพราะความประมาท?
ฝ่าบาทต่างหากที่ควรจะกังวลว่าฉีอ๋องจะเกิดนึกสนุกยกทัพมาปิดล้อมเมืองหลวงวันไหน… คนอย่างฉีอ๋อง จะไปมีจังหวะพลาดย่ามใจจนตัวตายได้ที่ไหนกันเล่า!
