ังเฟิ่งยังนึกอยากจะค่อนแคะอีกสักสองสามคำ แต่เหมาหลินดึงแขนรั้งนางไว้ “พี่สะใภ้ ท่านเพิ่งแต่งเข้าบ้านมาไม่นาน พี่ใหญ่กำลังรักกำลังหลงท่าน อย่าได้ไปถือสาหาความกับชายที่ไม่มีน้ำยาคนนี้เลย ไปเถอะ พวกเราไปเดินเที่ยวในตลาดกัน พี่ใหญ่ชอบให้ผู้หญิงของเขาแต่งตัวสวย ๆ”
พูดจบ เหมาหลินก็กึ่งลากกึ่งจูงหวังเฟิ่งเดินจากไป
ที่นางห้ามหวังเฟิ่งนั้น ไม่ใช่เพราะเป็นห่วงว่าจะถูกทุบตีเสียทั้งหมดหรอก แต่เป็นเพราะเหมาเต๋อใจป้ำกับพี่สะใภ้คนใหม่นี้มาก นางจึงรีบพานางไปเดินตลาดเพื่อหวังจะได้รับลาภลอยหรือผลประโยชน์จากหวังเฟิ่งบ้าง!
ฝ่ายหวังเฟิ่งเมื่อได้ยินคำพูดของเหมาหลิน ก็นึกถึงความรักใคร่เอาใจใส่ที่เหมาเต๋อมอบให้ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ทันใดนั้นนางก็เชิดหน้าขึ้นราวกับแม่ไก่ที่จิกตีจนชนะศึก นางโบกไม้โบกมือพลางตะโกนเสียงดังประหนึ่งกลัวผู้อื่นจะไม่ได้ยิน “หลินเอ๋อร์ไปกันเถอะ! พี่สะใภ้จะพาเจ้าไปเดินตลาดเอง! พวกเราเป็นผู้หญิงน่ะ ต้องแต่งตัวให้สวยสะพรั่งเข้าไว้!”
