บทที่ 265 ซือเฉิงเจ้าจะไม่สร้างปัญหาใช่ไหม!?

พุทธองค์สี่คน และพระพุทธองค์ซึ่งอยู่ในขอบเขตครึ่งก้าวมหาจักรพรรดิก็ล้มลง เจ้าอาวาสวัดชิงซิน เข้ายึดนิกายพุทธะ ในเวลาเดียวกัน เขาทำความสะอาด และเปลี่ยนวิธีที่นิกายพุทธะ ใช้ในการปลูกฝังผู้ศรัทธาในแผ่นดินใหญ่! การต่อสู้ครั้งนี้ ก็สิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการแล้ว นิกายหยินเจี้ยนซ่ง สำนักชางเต๋า ตระกูลมู่ ตระกูลหลี่ และอีก หลายนิกาย พวกเขาทั้งหมด เลือกที่จะเป็นกองกำลังที่อยู่ใต้บัญชาของ จักรวรรดิหยุนหวง! ตั้งแต่นั้นมา จักรวรรดิหยุนหวง ก็กลายเป็นผู้ปกครองของเขต แดนทุรกันดาร(หมานฮวง) แต่ว่า มีคนบางส่วนรู้ความจริงว่า จักรวรรดิหยุนหวง เป็นเพียงกอง กำลังที่แข็งแกร่งที่สุดในแผ่นดินใหญ่ ต่อหน้าคนส่วนใหญ่เท่านั้น ซึ่งจริงๆ แล้ว. ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดก็คือ ศาลาเฉาถัง ศิษย์คนโต เย่ชิวไป่พัฒนานิกายดาบชิงหยุนในแดนใต้ ศิษย์คนที่สอง หงหยิง เป็นผู้ปกครองจักรวรรดิหยุนหวง ศิษย์คนที่สาม หนิงเฉินซิน ได้เริ่มต้นนิกายขงจื๊อและเต๋าใน ภูมิภาคตะวันตกอีกครั้ง และก่อตั้งสำนักจือไจ่ แม้ว่าศิษย์คนที่สี่ เสี่ยวเฮย และศิษย์คนที่ห้าซือเฉิงไม่ได้สร้าง กองกำลัง แต่ความแข็งแกร่ง ก็ไม่ได้อ่อนแอไปกว่าคนอื่นๆ! แต่ที่สำคัญกว่านั้น หลู่ฉางเซิน เขาได้รับการยอมรับว่า คืออันดับหนึ่งของโลก! เขาพลิกโลกด้วยพลังของตนเอง และชนะการต่อสู้! แม้ว่าศาลาเฉาถังจะมีเพียงแค่หกคน อย่างไรก็ตาม ก็ไม่มีใครกล้ายั่วยุพวกเขา เป็นเพราะศาลาเฉาถังมี หลู่ฉางเซิน ………… ณ ทุ่งน ้าแข็งแดนเหนือสุดขั้ว ในเวลานี้ ธารน ้าแข็งส่วนใหญ่ทางตอนเหนือสุดได้ละลายแล้ว เหตุผลนี้เป็นเพราะ หลู่ฉางเซินที่อยู่บนเส้นทางสวรรค์ เขาได้ใช้ ค่ายกลวายุเพลิงสังหาร และในขณะนี้ ลึกเข้าไปในทุ่งน ้าแข็งแดนเหนือสุดขั้ว มีร่างที่โชกไปด้วยเลือด บนพื้นดินเต็มไปด้วยซากสัตว์อสูร สัตว์อสูรทุกตัวที่นี่ อยู่ในขอบเขตเสมือนเทพ! ในตอนนี้ เสี่ยวเฮยยืนอยู่เหนือซากร่างที่เหลืออยู่เหล่านี้ เขาเหยียบน ้าแข็งที่ปกคลุมไปด้วยเลือด บนผิวหนังของเขา ถูกเส้นทางสามแถบปิดไว้หมดแล้ว! แถบแรกคือ รูปแบบที่เต็มไปด้วยพลังแห่งเปลวเพลิง แถบที่สองเต็มไปด้วยพลังแห่งน ้าแข็ง และแถบที่สามนี้ คือแถบสีแดงโลหิต ในแถบนี้ มีจอตสังหารที่น่ากลัว! มาถึงตอนนี้ ขั้นที่สามของกายมารนิรันดร์ของเสี่ยวเฮย ก็ได้รับการบ่มเพาะ จนประสบความสำเร็จเช่นกัน พละกำลังเขาพุ่งสูงขึ้นอีกครั้ง! ในตอนนี้เกรงว่า. เสี่ยวเฮยในวันนี้ มีอำนาจที่จะแข่งขันกับมหาอำนาจ ขอบเขต ครึ่งก้าวมหาจักรพรรดิได้แล้ว ด้วยพละกำลังกายเนื้อเพียงอย่างเดียว ผู้ที่บ่มเพาะมาจนถึงระดับนี้ ในโลกนี้ ก็ไม่เคยมีมาก่อน! และในตอนนี้ เสี่ยวเฮยจะไม่ตกอยู่ในภาวะคลุ้มคลั่งเหมือนทุก ครั้งที่โจมตี เขาสามารถตื่นตัวได้ในขณะล่าสังหาร สถานะบ้าคลั่งแบบนั้น เสี่ยวเฮยสามารถควบคุมมันได้ทุกเมื่อ เขาสามารถเปิดใช้สถาวะคลุ้มคลั่งได้ มันสามารถเพิ่มความ แข็งแกร่งทางร่างกายของเขา ขณะใช้ เขาก็มีสติได้ตลอดเวลา ในตอนนี้ เสี่ยวเฮยสูดลมหายใจยาว และโยนสัตว์อสูรที่หมดลม หายใจออกไป เขาเช็ดเลือดออกจากร่างกายของเขาอย่างลวกๆ แล้วมองไปทางด้านหลัง ในภูมิภาคแดนใต้ มีศาลาเฉาถังอยู่ที่นั่น ใบหน้าของเสี่ยวเฮยอาบไปด้วยเลือด แต่เขาแสดงรอยยิ้มที่เรียบ ง่ายและจริงใจ วางจี้หยกส่งสัญญาณเสียงในมือแล้วพูดว่า: “ข้า ออกมานานแล้ว ได้เวลากลับซะที” สำหรับเสี่ยวเฮย แม้ว่าความทรงจำส่วนน้อยจะถูกปลุกขึ้นมาแล้ว แต่ในปัจจุบัน ศาลาเฉาถัง ก็ยังคงเป็นบ้านของเขา บ้านเพียงหลังเดียว… เมื่อกล่าวเสร็จ เสี่ยวเฮยเหยียบพื้นเบาๆ คลิก! ชั้นน ้าแข็ง แตกเป็นเสี่ยงๆ ทันที! ธารน ้าแข็งเริ่มสลาย! และเสี่ยวเฮยก็หายไป! อาศัยพลังของร่างกายทั้งหมด เขาบินอยู่กลางอากาศ และใน อากาศก็มีคลื่นเสียง! ด้วยความเร็วที่ยากจะมองเห็นด้วยตาเปล่า เขาพุ่งกลับไปทาง ศาลาเฉาถัง ในตอนนี้ ณ ศาลาเฉาถัง หงหยิง เย่ชิวไป่และหนิงเฉินซิน ก็กลับมาแล้ว ทุกคนถูกบังคับด้วยความอยากอาหารของหลู่ฉางเซิน ทั้งสามคนต่างก็ยุ่งอยู่ในครัว… มู่ว่านเอ๋อหัวเราะคิกคักเมื่อเห็นฉากนี้ “ถ้าคนอื่นรู้ว่า พี่ชายชิวไป่ ซึ่งเป็นผู้นำนิกายดาบชิงหยุน” “จักรพรรดินีแห่งจักรวรรดิหยุนหวง ผู้ปกครองทวีปนี้ พี่สาวหงห ยิง” “แถมยังมี เฉินซิน พี่ชายผู้น่านับถือนิกายขงจื๊อ แล้วทั้งหมด ต่างก็ยุ่งทำอาหารอยู่ในครัว ไม่รู้ว่าคนทั้งโลกจะตกใจจนตายไหม?” หลู่ฉางเซินอนลงบนเก้าอี้เอน เขาเอามือวางบนหลังศีรษะ หลับตาแล้วพูดว่า “แล้วข้าจะใช้ใคร ล่ะ? ถ้าไม่ใช่ลูกศิษย์ของข้า” “ศิษย์มีไว้ใช้งานไม่ใช่เหรอ?” มู่ว่านเอ๋อ: “…” นั่นมัน….สมเหตุสมผลแล้ว ข้าไม่สามารถแม้แต่จะหักล้างมัน! เย่ชิวไป่และทั้งสามคนออกมา ในมือเต็มไปด้วยอาหาร เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ แต่ไม่มีทางเลือก พวกเขาเคยชินกับมันแล้ว “เอาล่ะ กินข้าวเย็นกัน เมื่อศิษย์น้องสี่กลับมาถึง” “พี่ดำตัวเล็กจะกลับมาด้วยเหรอ?” เย่ชิวไป่ พยักหน้า ก้มลงวางอาหารบนโต๊ะหิน และพูดด้วย รอยยิ้มว่า “เมื่อกี้ข้าได้ติดต่อเขาแล้ว” หลู่ฉางเซินเดินช้าๆ และนั่งลงเหมือนชายชราวัยกลางคนที่เพิ่ง จบงาน 996 และไม่มีแรง (996 ทำงาน 9AM เลิกงาน 9PM ติดต่อกัน 6 วันต่อสัปดาห์) เขาหยิบตะเกียบขึ้นมา เม้มปากแล้วพูดว่า “เจ้าทำอะไรอยู่? จะต้องมีชามและตะเกียบเพิ่มอีกคู่ เด็กคนนี้มือหนัก และกินเยอะ มาก” แต่จะว่าไปแล้ว หลู่ฉางเซินแค่กำลังเล่นกับตะเกียบในมือของเขา และไม่ได้คีบ อาหาร เย่ชิวไป่ และคนอื่นๆ ก็ยิ้มเมื่อเห็นสิ่งนี้เช่นกัน พวกเขารู้ว่า. อาจารย์แค่ชอบบ่มเท่านั้น แต่หัวใจของเขา ยังคงยึดแน่นมากต่อศิษย์เหล่านี้ ไม่นาน เสี่ยวเฮยก็กลับมา ทุกคนต่างพร้อมทานอาหารเย็นแล้ว เมื่อรับประทานอาหาร หงหยิงก็กล่าวว่า: “หลังจากนี้ พวกเจ้ามีแผนอย่างไร?” ในวันนี้. สงครามเขตแดนสิ้นสุดลงแล้ว เขตแดนวิญญาณสวรรค์(เทียนหลิงเจี่ยหยู่) ได้กลายเป็น ดินแดนใต้อำนาจรของจักรวรรดิหยุนหวง อย่างเป็นทางการ ตอนนี้ ทุกคนสามารถไปที่เขตแดนวิญญาณสวรรค์ เพื่อฝึกฝน ได้ ปราณจิตวิญญาณในเขตแดนทุรกันดาร(หมานฮวง)นั้น แห้ง แล้งเกินไป เย่ชิวไป่ยิ้มและพูดว่า “หลังจากจัดการเรื่องของนิกายดาบชิง หยุนแล้ว ข้าจะไปที่ที่เรียกว่า เขตแดนไร้พรมแดน” “เขตแดนไร้พรมแดน?” เย่ชิวไป่พยักหน้าและพูดว่า: “อย่างแรก ข้าแค่อยากสัมผัสมัน” “อย่างที่ที่สอง จือชิงดูเหมือนว่า จะอยู่ในเขตแดนไร้พรมแดน” (จือชิง มู่จือชิง กิ๊กเย่ชิวไป่เด้อ เผื่อลืมกัน) ทุกคนตกตะลึง “อย่างไรก็ตาม ข้ายังไม่รู้ตำแหน่งที่แน่นอนของเขตแดนไร้ พรมแดน ข้าจะถามหาตำแหน่ง เมื่อข้าไปที่ เขตแดนวิญญาณ สวรรค์” หลู่ฉางเซินเม้มริมฝีปากแล้วพูดว่า “อย่าวิ่งไกลเกินไปล่ะ” เย่ชิวไป่ รู้สึกซาบซึ้งในทันที และกล่าวด้วยรอยยิ้ม: “อย่ากังวล ท่านอาจารย์ ข้าจะกลับมาบ้านบ่อยๆ” หลู่ฉางเซินตกตะลึง “ว่าไงนะ? “ข้าหมายถึง ถ้าเจ้าวิ่งไปไกลเกินไป แล้วพอเจ้ามีปัญหาและ ต้องการให้ข้าออกไป ข้าไม่อยากวิ่งไปไกลขนาดนั้น?” เย่ชิวไป่: “…” ให้ตายเถอะ ชิวไป่รู้สึกสะเทือนใจ… หงหยิงหัวเราะและพูดว่า “แล้วเฉินซินล่ะ?” หนิงเฉินคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ข้าจะยังไม่ไปในตอนนี้” “อย่างแรก ข้าจะทำงานให้ดีในมรดกของขงจื๊อและเต๋า จากนั้น ไปที่เขตแดนวิญญาณสวรรค์ เพื่อเผยแพร่ความคิดของข้าที่นั่น ซึ่ง มันอาจจะใช้เวลานาน” หงหยิงพยักหน้า “เป็นความคิดที่ดี เพราะเจ้ามีชื่อเสียงอยู่แล้ว และนอกจากนั้น เจ้ายังมีท่านอาจารย์” หลู่ฉางเซินกลอกตา แต่เขาไม่พูด หลังจากสงครามครั้งนี้ เขารู้แล้วว่า เขาแข็งแกร่งกว่าคนในขอบเขตมหาจักรพรรดิมาก ในเขตแดนทุรกันดารและเขตแดนวิญญาณสวรรค์ ไม่มีคู่ต่อสู้ที่ คู่ควรสำหรับเขา ในตอนนี้เอง เสี่ยวเฮยเริ่มพูดว่า “ข้าจะไปกับศิษย์พี่ใหญ่” “ข้าอยากออกไปตามหาชิ้นส่วนความทรงจำ” เย่ชิวไป่พยักหน้า ทุกคนมองไปที่ซือเฉิงทันที ซือเฉิงเกาหัวของเขาและพูดว่า “ถ้าอย่างนั้น ข้าจะไปกับศิษย์พี่ ใหญ่ด้วย” “ข้าเองก็อยากจะออกไปฝึกเล่นซักหน่อยเหมือนกัน จะได้ พัฒนาความแข็งแกร่งได้เร็วๆ” ทันใดนั้น เขามองไปที่หลู่ฉางเซินและถามว่า “ได้ไหม ท่าน อาจารย์?” หลู่ฉางเซินยิ้มและกล่าวว่า: “ไม่มีปัญหา ข้าเข้าใจอารมณ์ของ เจ้า และเจ้าจะไม่สร้างปัญหาเหมือนเด็กสารเลวคนอื่นๆ อย่าง แน่นอน”