บทที่ 412 ตกเลือด
หนึ่งชั่วยามต่อมา เสียงร้องไห้แผ่วเบาก็ดังขึ้น เป็นบุตรชาย จากนั้นไม่นานเสียงร้องไห้ที่สองก็ดังตามมา เป็นบุตรสาว
หลี่เยว่หานให้กำเนิดบุตรแฝดชายหญิงในครรภ์เดียว ซึ่งสำหรับแคว้นตงฮั่นแล้ว ถือเป็นนิมิตหมายอันเป็นมงคลยิ่ง
ทว่าช่างน่าเวทนาที่หลังจากให้กำเนิดทารกทั้งสอง หลี่เยว่หานก็สิ้นเรี่ยวแรงจนสลบไสลไป หมอตำแยอุ้มเด็กน้อยทั้งสองออกมาที่ห้องโถงด้านนอกเพื่อให้พระชายามู่อันซึ่งเฝ้ารอมาทั้งวันทั้งคืนได้ยลโฉม
ฝ่ายฮองเฮาที่ทราบข่าวเรื่องหลี่เยว่หานคลอดก่อนกำหนดอย่างกะทันหันก็ได้เสด็จออกจากวังมาในวันนี้เช่นกัน ทั้งสองพระองค์ต่างอุ้มทารกไว้ในอ้อมแขนคนละคนพลางแย้มสรวลด้วยความเบิกบานใจยิ่งนัก
“พระชายา ฮองเฮาขอรับ” หมอกู่กำชับให้คังโหรวและหมิงจูเปลี่ยนชุดให้หลี่เยว่หานแล้วอุ้มนางไปพักผ่อนบนเตียงเรียบร้อยแล้ว จึงเดินออกมาทำความเคารพ “ทารกทั้งสองอยู่ในครรภ์นานเกินไป ร่างกายจึงค่อนข้างอ่อนแอ ยามนี้ห้ามต้องลมเด็ดขาด ควรสั่งให้บ่าวรับใช้จุดเตาถ่านเพื่อให้ห้องอบอุ่น และคอยดูแลให้อากาศถ่ายเทได้สะดวกขอรับ”
การให้กำเนิดบุตรเดิมทีก็เป็นเรื่องที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด หลี่เยว่หานคลอดบุตรในห้องนอน แต่กลับถูกย้ายไปพักฟื้นที่ห้องอุ่นซึ่งอยู่ติดกัน เมื่อได้รับคำแนะนำจากหมอกู่ บ่าวไพร่ในจวนแม่ทัพก็รีบจุดไฟในอุโมงค์ความร้อนใต้ดินทันที
แม้การจุดความร้อนในยามนี้จะถือว่าเช้าไปบ้าง แต่ทุกอย่างย่อ
