ที่หน้าประตูเมืองหลวง รายงานทหารจากตะวันตกและใต้ก็เพิ่งจะส่งมาถึงพอดี เมิ่งฉีฮ่วนล้มฟุบลงหน้าประตูเมืองเพราะเหนื่อยล้าเกินขีดจำกัด
สภาพของเขาที่หนวดเคราเฟิ้มถูกจดจำฐานะได้ และถูกส่งตัวกลับไปยังจวนขุนพลในทันที
ฟางจื่อหลานที่แค่ดูแลหลี่เยว่หานก็วุ่นวายจนมือเป็นระวิงอยู่แล้ว กลับได้รับรายงานจากบ่าวรับใช้ว่าเมิ่งฉีฮ่วนกลับมาแล้ว ทว่าไม่ทราบสาเหตุใดเขาจึงสลบไปที่หน้าประตูเมือง
เมื่อฟางจื่อหลานรุดไปถึงห้องพักของเมิ่งฉีฮ่วน หมอกู่ก็ทำการตรวจชีพจรเสร็จพอดี
“นี่… ท่านหมอ เขาเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ?” ฟางจื่อหลานเอ่ยถามด้วยความห่วงใย
“ข้าได้ยินมาว่าเจ้าหนุ่มนี่ควบม้ากลับมาทั้งวันทั้งคืนไม่ได้หยุดพัก นี่เป็นเพราะเหนื่อยล้าเกินไปจนสลบไปเท่านั้น ตื่นมาเดี๋ยวก็หายดีแล้ว” หมอกู่กล่าวพลางทอดถอนใจและส่ายหน้า
“ข่าวเรื่องฟูเหรินขุนพลส่งไปถึงชายแดนตะวันตกแล้วหรืออย่างไร?”
“ไม่ได้เจ้าค่ะ” ฟางจื่อหลานส่ายหน้า นางมองไปยังเมิ่งฉีฮ่วนที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงด้วยแววตาหนักอึ้ง
“ข่าวเรื่องหลี่เยว่หานคลอดบุตรยังไม่ได้เล็ดลอดออกจากจวนขุนพลเลย จะไปถึงชายแดนตะวันตกได้อย่างไร อีกอย่าง ต่อให้มีคนส่งข่าวไป การส่งสารผ่านอินทรีสื่อสารก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยสามวัน แต่นี่หลี่เยว่หานเพิ่งคลอดมายังไม่ถึงครึ่งเดือนดีด้วยซ้ำ”
“แปลก… น่าแปลกประหลาดนัก” หมอกู่ส่ายหน้า ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดต่อ
