ใจแน่!
“ท่านหญิงเฉินล้อเล่นแล้ว ตอนนี้เมืองหลวงมีแต่คนออก ไม่มีคนเข้า หรือว่าท่านหญิงเฉินตั้งใจจะออกจากจวนเฉินไปเลยหรือ?” หลี่เยว่หานไม่รู้สึกลำบากใจเลย กลับคิดว่าจี้ซินเยว่สมองมีปัญหา…
“เจ้า…” จี้ซินเยว่ถูกหลี่เยว่หานพูดจนพูดไม่ออก
พระชายามองดูจี้ซินเยว่ท้าทายหลี่เยว่หานหลายครั้งด้วยความขบขัน ขณะที่หลี่เยว่หานยังคงสงบนิ่งและทำให้จี้ซินเยว่พูดไม่ออก จึงรู้สึกว่าหลี่เยว่หานเป็นคนที่น่าทึ่งจริง ๆ
เห็นจี้ซินเยว่สีหน้าไม่ดี พระชายาจึงเอ่ยปากพูดกับหญิงสกุลหรวนที่อยู่ด้านล่าง “ท่านหญิงใหญ่เฉิน ดูเหมือนท่านหญิงของบ้านท่านจะไม่รู้ว่าเยว่หานกำลังตั้งครรภ์ ดื่มสุราไม่ได้”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หญิงสกุลหรวนตกใจจนเหงื่อเย็นผุด รีบพูด “ใช่ ๆ ๆ บ้านข้าเผลอมองข้ามไป นางแค่อยากแสดงท่าทีกับหานหรงฟูเหริน หวังว่าหานหรงฟูเหรินจะไม่ถือสาเรื่องในอดีต…”
“พูดอะไรน่าขัน” พระชายายิ้ม “เยว่หานบอกแล้วว่าระหว่างนางกับท่านหญิงเฉินไม่มีความบาดหมาง แม้จะมีความขัดแย้งก่อนหน้านี้ก็ผ่านไปแล้ว กลับเป็นท่านหญิงเฉินของพวกท่านที่จะให้เยว่หานดื่มสุราขอโทษ แล้วใครกันแน่ที่ยังติดใจเรื่องในอดีต?”
เมื่อพระชายาพูดเช่นนี้ หลี่เยว่หานแอบชื่นชมในใจ
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็รู้ว่านางเป็นผู้เชี่ยวชาญในการสับเปลี่ยนแนวคิด!
นางย่อความขัดแย้งระหว่างนางกับจี้ซินเยว่ทั้งหมดลงมาเหลือแค่เรื่องเงินห้าแสนต้าเหลียงที่หอฝานเทียนและพระชา
