บทที่ 387 ข้าอยากเป็นญาติกับเจ้า
ใบหน้าของชายาของกษัตริย์ไม่ได้โดดเด่นเป็นพิเศษ แต่กลับมีกลิ่นอายของความสง่างามที่ทำให้ทุกคนในที่นั้นต้องยอมรับ
หลี่เยว่หานร่วมคำนับพร้อมกับผู้อื่น แต่ชายาของกษัตริย์กลับไม่แสดงสีหน้าใด ๆ มีเพียงนางกำนัลข้างกายที่กล่าวแทนว่า “พวกท่านหญิงมากพิธีเกินไปแล้ว”
ส่วนชายาของกษัตริย์เดินตรงไปยังที่นั่งประธานอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วนั่งลงอย่างไม่เกรงใจ
เหล่าท่านหญิงทั้งหลายรอจนชายาของกษัตริย์นั่งลงก่อน จึงค่อยทยอยนั่งตาม
ท่านหญิงใหญ่แห่งตระกูลเฉิน หรวนชื่อในฐานะเจ้าภาพ เมื่อเห็นชายาของกษัตริย์มาถึงแล้วจึงสั่งให้เริ่มงานเลี้ยง
งานเลี้ยงระหว่างท่านหญิงและคุณหนูทั้งหลายไม่มีอาหารจานใหญ่หรือสุรา มีเพียงขนมประณีตและชาหอมกรุ่น
ทุกคนอาศัยโอกาสนี้มารวมตัวกันพูดคุยเรื่องครอบครัว และหารือเรื่องคู่ครองให้บุตรหลาน เป็นเรื่องปกติธรรมดา
ทว่างานเลี้ยงของตระกูลเฉินวันนี้จัดขึ้นในนามของหลี่เยว่หานเพื่อขอขมาโดยเฉพาะดังนั้นอาหารจานหรูหราวิจิตรบรรจงจึงถูกยกมาอย่างต่อเนื่อง และยังมีการนำองุ่นหนึ่งไหมามอบให้ทุกโต๊ะอีกด้วย
“หม่อมฉันคารวะชายาของกษัตริย์” เมื่อเห็นอาหารถูกยกมาครบ หรวนชื่อลุกขึ้นย่อกายคำนับชายาของกษัตริย์ที่นั่งประธาน แล้วกล่าวต่อ “เมื่อไม่นานมานี้ตระกูลเฉินของพวกเรากับท่านหญิงหานหรงมีความเข้าใจผิดกัน โชคดีที่ทั้งสองตระกูลได้คลี่คลายความเข้าใจผิดแล้ว วันนี้ได้รับเกียรติจ