ย่างน้อย มันก็ไม่สามารถทำให้คนที่เสียสติฟื้นคืนสติได้ และไม่สามารถลบความอัปยศในอดีตของพวกนางได้
ด้วยเหตุนี้ หลี่เยว่หานจึงร้องไห้ไปหลายครั้ง
หลายวันผ่านไป วันนี้หลังจากที่เมิ่งฉีฮ่วนและจงเจิ้งอวี่ปรึกษางานในห้องหนังสือเสร็จแล้ว ก็บอกหลี่เยว่หานว่าเขาจะออกไปข้างนอกสักสองสามวัน หลี่เยว่หานตกใจทันที
“ท่านจะออกไปรบใช่หรือไม่!” หลี่เยว่หานจับมือเมิ่งฉีฮ่วนไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
เมิ่งฉีฮ่วนปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เจ้าวางใจเถอะ ข้าไม่เป็นอะไรหรอก อีกอย่างจะมีศึกหรือไม่ก็ยังไม่แน่”
หลี่เยว่หานไม่สนใจฟังเหตุผลใด ๆ รีบหยิบลัญจกรหยกออกมาจากแขนเสื้อ แล้วยัดใส่มือเมิ่งฉีฮ่วน “ข้ารู้ว่าท่านต้องไป แต่ข้าก็กลัวท่านจะได้รับบาดเจ็บหรือตกอยู่ในอันตราย ท่านต้องพกสิ่งนี้ไปด้วย หากมีอันตรายก็…”
คำพูดที่เหลือไม่ได้เอ่ยออกมา เพราะเมิ่งฉีฮ่วนก้มหน้าลงมาปิดริมฝีปากนางด้วยจุมพิตเสียแล้ว…
