ดหลายปีมานี้ ฮูหยินใหญ่ไม่เคยทำให้นางเดือดร้อนเลย เมื่อครั้งที่นายท่านให้ความโปรดปราน หรงเพ่ยก็เลือกที่จะไม่เป็นอนุภรรยา แต่กลับยืนยันที่จะอยู่รับใช้นายหญิงต่อไป
แต่พอมาอยู่ในเมืองหลวง ความคิดที่เคยชัดเจนกลับสั่นคลอน เมื่อเห็นผู้คนนอกบ้านให้ความเคารพฮูหยินใหญ่ แต่ไม่เห็นค่าของตนเอง หรงเพ่ยก็เริ่มหลงทาง
ยิ่งคิด หรงเพ่ยก็ยิ่งรู้สึกซับซ้อน และยิ่งเสียใจมากขึ้นเรื่อย ๆ
มันช่างเป็นการทำลายชีวิตที่ดีโดยไม่จำเป็นจริง ๆ! แต่ในเวลานี้จะเสียใจก็สายเกินไปแล้ว นางไม่มีแม้แต่สิทธิ์ที่จะเสี่ยงเดิมพันอะไรอีก…
หลังจากที่หลิ่วฟูเหรินทิ้งหรงเพ่ยไว้แล้วกลับเข้าห้อง นางเองก็รู้สึกอึดอัดใจ หรงเพ่ยเป็นสาวใช้สินเดิมที่นางพามาจากบ้านเดิม แม้จะรู้ดีว่านางอยู่ร่วมกับหลิ่วจื้อหย่วน แต่นางก็ยังเชื่อใจในความภักดีของหรงเพ่ยมาตลอด ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหรงเพ่ยถึงเปลี่ยนไปได้เพียงแค่ครึ่งเดือนหลังจากมาถึงนครหลวง
ตอนแรกนางยังไม่ทันสังเกต แต่หรงเพ่ยมักจะพูดถึงความผิดพลาดของหมี่หลิงเฟิ่งอยู่บ่อยครั้ง และคำพูดเหล่านั้นก็แทงใจนางเข้าอย่างจัง ทำให้ในช่วงแรกที่ยังไม่ทันคิดอะไร นางจึงเผลอมีเรื่องขัดแย้งกับหมี่หลิงเฟิ่งไป
แต่ภายหลัง นางเริ่มตระหนักและสังเกตอยู่เงียบ ๆ พบว่าหรงเพ่ยและหมี่หลิงเฟิ่งมักจะพูดคุยกันเป็นการส่วนตัวบ่อยครั้ง ทำให้นางเข้าใจว่าหรงเพ่ยผู้ภักดีมาหลายปีกลับกลายเป็นคนทรยศเสียแล้ว…
จะบอกว่าไม่รู้สึกเสียใจก็
