บทที่ 330 ร่วมกันวางแผนร่วมกันเอาเปรียบนาง?
เมื่อหลี่เยว่หานเห็นสถานการณ์เช่นนี้ นางก็อดถอนหายใจไม่ได้ แล้วกล่าวว่า “ท่านน้อยเวิน เรื่องนี้ก็ไม่อาจโทษสามีของข้าได้ทั้งหมด ตระกูลหลิ่วย้ายมาอยู่ที่นครหลวงก็เพิ่งจะมาได้ไม่นาน ข้าคิดจะให้คนตระกูลหลิ่วช่วยจัดการกิจการให้ข้าก็เพิ่งจะตกลงกันได้ไม่กี่วันมานี้เอง สองวันก่อนสามีของข้ากำลังจัดการงานในค่ายทหาร เรื่องพวกนี้เขาก็ไม่ได้เกี่ยวข้องด้วย”
พูดจบ หลี่เยว่หานก็หันไปมองเมิ่งฉีฮ่วน “สามี เรื่องนี้ก็ไม่ควรโทษท่านน้อยเวิน ในเมื่อเขาเป็นนายน้อยใหญ่ของพ่อค้าหลวงชั้นหนึ่ง ย่อมมีกิจการของตัวเองที่ต้องจัดการอยู่แล้ว ครั้งนี้ที่เขายอมฟังท่านกลับมาเมืองหลวงก็ถือว่าไม่ง่ายเลยทีเดียว”
“ฮึ ๆ” เวินเทียนเหล่ยส่งเสียงไม่พอใจออกมาสองสามที “ยังไงข้าก็กลับมาแล้ว เยว่หาน กิจการที่เจ้ามีอยู่ในมือตอนนี้ไม่ต้องให้ตระกูลหลิ่วหรอก ให้ข้าเถอะ พวกเขาไม่มีทางรู้เส้นทางได้เท่าข้าหรอก!”
เมื่อได้ยินคำพูดของเวินเทียนเหล่ย เมิ่งฉีฮ่วนก็ทำหน้าไม่พอใจเช่นกัน “เรื่องนี้ข้าเห็นด้วย เวินเทียนเหล่ยเก่งเรื่องหาเงินมาก ไม่เหมือนคนที่มาจากที่เล็ก ๆ อย่างอำเภอหย่งอันเลย”
หลี่เยว่หานรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที “กิจการที่ข้ามีอยู่ในมือตอนนี้ได้มอบหมายให้ตระกูลหลิ่วดูแลไปหมดแล้ว ถ้าตอนนี้จะเอากลับคืนมาจากมือตระกูลหลิ่ว ก็ดูเกินไปหน่อยนะ…”
“มีอะไรยากเล่า แค่เจ้าสั่งคำเดียว ข้ารับรองว่าจะ
