บทที่ 312 นี่นางคิดอย่างไรกัน
ทางฝั่งอวี๋เจ๋อฟาง เมื่อได้ยินคนเฝ้าประตูรายงานว่าหลี่เยว่หานและเมิ่งฉีฮ่วนมาเยือน เขารู้สึกดีใจจนบรรยายไม่ถูก รีบสั่งคนไปเชิญท่านอ๋อง จากนั้นก็เดินไปที่ประตูใหญ่ด้วยความร่าเริง ด้วยความดีใจ ทำให้เขารู้สึกเหมือนมีพลัง เดินได้เร็วอย่างน่าทึ่ง
ทว่ามิทันได้เดินไปถึงบริเวณทางเข้า ก็ได้ยินการสนทนาระหว่างหลี่เยว่หานและหยวนหลิงเอ้อร์ จึงมีสีหน้าบึ้งตึง “หยวนหลิงเอ้อร์! ผู้ใดอนุญาตให้พูดกับคุณหนูของจวนกั๋วกงเราแบบนี้! เยว่หาน อย่าเพิ่งไป”
เมื่อได้ยินเสียงอวี๋เจ๋อฟาง หลี่เยว่หานก็หยุดชะงัก
อวี๋เจ๋อฟางเดินมาอย่างรวดเร็ว สายตาจ้องมาที่หยวนหลิงเอ้อร์อย่างโกรธแค้น
หยวนหลิงเอ้อร์ไม่คิดเลยว่าอวี๋เจ๋อฟางจะปรากฏตัวในเวลานี้ หัวใจก็เต้นระส่ำระสาย “ท่านอา ฮั่นหรงฟูเหรินเข้าใจคำพูดของข้าผิดไป…”
“คิดว่าข้าโง่หรืออย่างไร” อวี๋เจ๋อฟางโมโหสุดขีด “เราจวนกั๋วกงยินดียิ่งนักที่เยว่หานจะได้กลับมายังตระกูล เจ้านับว่ากล้ามากที่กล้ามายั่วยุจวนกั๋วกงเช่นนี้ นี่พวกเจ้าจวนอู่กั๋วกงคิดว่าพวกเราที่จวนกั๋วกงไม่มีใครหรือไร”
อวี๋เจ๋อฟางสั่งให้องครักษ์ที่เฝ้าอยู่หน้าประตูเล่าคำพูดของหยวนหลิงเอ้อร์ที่เพิ่งพูดกับหลี่เยว่หานซ้ำอีกที
หยวนหลิงเอ้อร์หน้าซีดเผือดทันที คุกเข่าลงขอความเมตตา “ท่านลุงเจ้าคะ หลิงเอ้อร์ไม่ได้ตั้งใจพูดอย่างนั้น หลิงเอ้อร์ก็แค่ยังยอมรับไม่ได้ ก่อนที่นางจะมา หลิงเอ้อร์ก็เป็น
