ี่เยว่หาน อย่างไม่ถือตัว “ข้าน้อยฟางจื่อหลาน ทำความเคารพฮั่นหรงฟูเหริน”
เมื่อเห็นสถานการณ์นี้หลี่เยว่หานเพียงคิดว่ามันน่าขัน จากนั้นก็รีบหลีกเลี่ยงการคำนับเช่นนั้นด้วยการจับมือฮูหยินฟาง “ท่านป้า เช่นนี้ประเดี๋ยวข้าก็อายุสั้นหรอกเจ้าค่ะ”
“เหตุใดจะไม่ได้เล่า เยว่หานของเรามีบรรดาศักดิ์สูงส่ง แม้ว่าป้าของเจ้าจะเป็นถึงฮูหยินของกั๋วกงเพราะเป็นภรรยาของท่านลุงของเจ้า แต่ก็ไม่นับว่าเป็นบรรดาศักดิ์ที่ได้รับพระราชทานอย่างฮูหยินหลวง ควรจะมอบความเคารพแก่เจ้า” ฮูหยินฟางไม่ได้รู้สึกแย่กับเรื่องนี้เลย เพียงจับมือหลี่เยว่หานอย่างมีความสุข ระหว่างที่เอ่ยก็เหลือบตามไปทางคุณหนูใหญ่หยวนแสดงออกถึงเจตนาชัดเจน
หยวนฮูหยินและคุณหนูใหญ่หยวนที่ฟังอยู่ก็ไม่คิดเช่นกันว่าฮูหยินฟางจะมีการเคลื่อนไหวเช่นนี้ ทั้งสองพากันตกตะลึงและไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมาเป็นเวลานาน
“ท่านป้าก็ หยอกล้อกันเกินไปแล้วเจ้าค่ะ” หลี่เยว่หานพูดด้วยรอยยิ้มใจดีบนใบหน้า แต่น้ำเสียงยังแฝงความนัยบางอย่าง “ตำแหน่งเช่นนี้ก็เกิดจากการแต่งงานกับสามีของข้าเช่นกัน ท่านเป็นผู้อาวุโสในครอบครัว จะรับความเคารพเช่นนั้นจากท่านได้อย่างไร ไม่อย่างนั้นข้าคงจะละอายหากต้องกินข้าวร่วมกับทุกท่าน”
ฮูหยินฟางยิ้มอย่างมีความสุข “ป้าเพียงหยอกล้อเจ้าเล่นเท่านั้นเอง เห็นแก่ว่าที่เจ้ากำลังตั้งครรภ์ อย่าถือสาป้าเลย”
ในเวลานี้ เหล่าสตรีชั้นสูงทั้งหมดจึงเริ่มตระหนักขึ้นมาอย่างช้
