นเทียนเป็นกิจการสำหรับลูกค้าบุรุษ ไม่ใช่ที่ที่สตรีจะเข้ามาได้เจ้าค่ะ” แม่เล้าประจำหอฟ่านเทียนขวางหลี่เยว่หานที่หน้าประตู
ผู้ดูแลร้านอวี้ที่ติดตามมาด้วยรีบเอาเงินใส่มือแม่เล้าทันที “นี่คือสินน้ำใจ ฮูหยินของข้าเป็นฮั่นหรงฟูเหริน และไม่ได้มาที่นี่เพื่อสร้างปัญหา”
เมื่อมองเงินในมือแล้วแม่เล้าก็เหลือบมองหลี่เยว่หานแล้วพูดต่อ “ข้าน้อยได้ยินมานานแล้วว่ามีฮั่นหรงฟูเหรินถูกแต่งตั้งขึ้นใหม่ในเมืองหลวง ฮูหยินท่านนี้เป็นคนชั้นสูงนี่เอง ข้าน้อยเชื่อแล้วว่าฮูหยินคงไม่สร้างปัญหาให้แก่หอฟ่านเทียนของเรา เพียงแต่ฮูหยินอาจจะต้องระมัดระวังในการเดินทางเข้าออกที่เช่นนี้ ไม่เช่นนั้นอาจจะเสื่อมเสียถึงฮูหยิน และหอฟ่านเทียนก็จะถูกปิดได้เจ้าค่ะ”
“ไม่ต้องห่วง ข้าจะระวังตนเองให้เหมาะสมแน่นอน” แม้ว่าหลี่เยว่หานจะไม่อยากพูดกับแม่เล้า แต่ก็ยังอดไม่ได้เมื่อได้ยินน้ำเสียงกระทบกระเทียบของนาง
เมื่อเห็นว่าหลี่เยว่หานไม่ได้มีความเกรงกลัว แม่เล้าก็เพียงแค่ถอนหายใจแล้วไม่พูดอะไรออกมาอีก
หลี่เยว่หานไม่สนใจผู้หญิงคนนั้นอีกต่อไป เดินนำผู้ดูแลร้านอวี้เข้าไปด้านในห้องรับรองส่วนตัวที่ใหญ่ที่สุดของที่นี่
หญิงสาวในหอฟ่านเทียนต่างพางุนงง มีสตรีเดินเข้ามาที่นี่แล้วต้องการให้พวกนางปรนนิบัติงั้นหรือ เป็นไปได้หรือไม่ว่าฮั่นหรงฟูเหรินมีความชอบที่ไม่เหมือนสตรีทั่วไป
“ลูกค้าในห้องเทียนจื้อได้เรียกนางคณิกาไปปรินบัติหรือไม่” วันนี้ไม่ได้ม
