บทที่ 292 ไม่รู้ว่ากำลังฝันเรื่องเพ้อเจ้ออะไรอยู่
หลี่เยว่หานไม่ได้หมดสติ แต่เพราะนางกระอักเลือดออกมาจนร่างกายอ่อนเพลียทำให้ต้องเอาแต่ซบอกสามีหลับตาแสร้งทำเป็นไม่รับรู้อะไรอยู่เช่นนั้น
ผู้ติดตามของเมิ่งฉีฮ่วนบังคับรถม้าด้วยความเร็วเพื่อกลับจวนแม่ทัพ ทันทีที่มาถึง เมิ่งฉีฮ่วนก็รีบอุ้มหลี่เยว่หานออกจากรถม้าอย่างเร่งรีบด้วยความระมัดระวังเพื่อตรงเข้าไปภายในห้องโดยไม่ได้สนใจเสียงของคนในบ้านที่กำลังอุทานด้วยความตกใจ
เมื่อเข้ามาถึงเรือนหลักเมิ่งฉีฮ่วนก็ให้คนไปตามท่านหมอกู้มาจากสำนักแพทย์ จากนั้นก็ปิดประตูให้แน่นหนาแล้วนำน้ำพุจิตวิญญาณจากในลัญจกรหยกออกมาให้หลี่เยว่หานดื่ม ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
แม้เขาจะไม่รู้ว่าน้ำพุจิตวิญญาณจะช่วยให้ร่างกายของหลี่เยว่หานดีขึ้นได้หรือไม่ แต่เมิ่งฉีฮ่วนก็รู้ว่าน้ำพุจิตวิญญาณนี้ทรงพลังมากอย่างไม่อาจหาสิ่งใดเปรียบได้
เขาอยู่ห่างจากลัญจกรหยกมานานเกินไปจนไม่สามารถเชื่อมต่อกับมันเหมือนเมื่อก่อน ดังนั้น คราวนี้เมื่อเขารับน้ำพุจิตวิญญาณ ชายหนุ่มจึงเข้าสู่มิติไปทั้งร่าง แล้วได้พบกับสองพี่น้องมู่ชวนและหลิงซี
แต่เพราะเขากำลังเป็นห่วงหลี่เยว่หานจึงพูดคุยกับสองพี่น้องเพียงครู่เดียวแล้วรีบออกมาจากมิติ ปล่อยให้เด็กทั้งสองมองหน้ากันเองอย่างงุนงง
“ท่านพี่เราอยู่ที่นี่มานานแล้ว” หลิงซีที่หน้าซีดเซียวเพราะได้รับพิษมาตั้งแต่เด็กเริ่มจะมีใบหน้าสดใสขึ้นมาเพราะได้รับการบ
