บทที่ 287 อายุน้อยที่สุด
เห็นสีหน้าเคร่งขรึมของฮองเฮาอย่างนั้นแล้ว ทุกคนที่โต๊ะถึงกับเงียบไปครู่หนึ่ง ไม่มีใครกล้าออกหน้าแทนจี้ซินเยว่ และไม่มีใครกล้าที่จะเอ่ยปากในเวลานี้ด้วยซ้ำ
หลี่เยว่หานเป็นคนแรกที่ทำลายความเงียบ “ด้วยถ้อยคำของฮองเฮาที่กล่าวออกทำให้หม่อมฉันรู้สึกดีขึ้น ก่อนหน้านี้หม่อมฉันคิดว่าสามีหลอกลวงหม่อมฉันเสมอมา และตอนนี้หม่อมฉันได้รับคำยืนยันจากฮองเฮาว่าตำแหน่งของหม่อมฉันก็สำคัญไม่แพ้ผู้ใด จึงผ่อนคลายใจได้บ้างแล้ว”
“โอ้ แล้วเมื่อครู่เจ้ากังวลเรื่องใด?” ฮองเฮาอดไม่ได้ที่จะสงสัยเมื่อเห็นท่าทางของหลี่เยว่หาน ในที่สุดนางก็เผยหางจิ้งจอกออกมาเสียแล้ว
“หม่อมฉันเป็นเพียงสตรีชนบท หยาบคายไร้มารยาท และแน่นอนว่าหม่อมฉันไม่เข้าใจถึงมารยาทในเมืองหลวง หม่อมฉันทราบเพียงว่าเมื่อได้พบผู้สูงศักดิ์ ต้องโค้งคำนับต่อคนผู้นั้น อย่ากล่าวสิ่งที่ไม่ควรกล่าว อย่าถามในสิ่งที่ไม่ควรถาม ดีที่สุดหากไม่ทำผิดพลาด ในคราวที่หม่อมฉันได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ หม่อมฉันก็ยังไม่ทราบว่าบรรดาศักดิ์ฮูหยินหลวงขั้น 1 หมายถึงสิ่งใด เมื่อวานนี้เฉินฟูเหรินมาที่ประตูบ้านหม่อมฉันและถูกสหายของสามีตำหนิเอา หม่อมฉันยังหวาดกลัวว่าจะเป็นการสร้างความขุ่นเคืองต่ออาวุโสโดยไม่ตั้งใจ”
ฮองเฮาจับจ้องใบหน้าของหลี่เยว่หานทุกอิริยาบถ และทราบว่าอีกฝ่ายกำลังโกหกหน้าตาย แต่คำโกหกนั้นแนบเนียนเสียจนฮองเฮานึกสงสัยว่าสรุปแล้วหลี่เยว่หานทรา
