งตำแหน่งหรือชุดที่สวมใส่?”
จี้ซินเยว่อยากจะทุบตีตนเองให้ตาย นางไม่คิดมาก่อนว่าจะถูกฮองเฮาต่อว่าเพียงเพราะหลี่เยว่หานกล่าวออกไม่กี่คำ เวลานี้นางรีบคุกเข่าลงบนพื้นเพื่อยอมรับความผิดพลาด “หม่อมฉันทราบความผิดของตนแล้ว และก่อนหน้านี้หม่อมฉันกระทำการหุนหันพันแล่นเกินไป โปรดอย่าได้ขุ่นข้องหม่อมฉันเลยนะเพคะ ร่างกายของพระองค์นับว่าสำคัญยิ่งกว่า!”
“อา?” ฮองเฮาขมวดคิ้ว “ข้าโกรธเมื่อใดกัน?”
หลังจากจี้ซินเยว่ได้ยิน นางก็ทราบว่าฮองเฮาเพียงต้องการช่วยเหลือหลี่เยว่หาน แม้นางจะเต็มไปด้วยความเกลียดชังสุมเต็มอก แต่ก็ไม่กล้าพูดออกไปเพียงแค่คุกเข่าลงบนพื้นโดยไม่เงยหน้าขึ้น โดยหวังว่าจะถูกปล่อยตัวไปโดยเร็ว
“ลุกขึ้น” ฮองเฮาเห็นว่าจี้ซินเยว่คุกเข่าไม่ยอมลุก นางจึงโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “ข้ามิใช่คนใจร้ายใจดำอะไร หากเป็นวันปกติและพวกเจ้าจะทะเลาะกันสักหน่อยนอกวังมันก็ไม่ผิด แต่เยว่หานเพิ่งจะเข้าสู่เมืองหลวง และนางไม่เข้าใจกฎเกณฑ์ต่าง ๆ เจ้าเป็นรุ่นพี่จึงต้องอดทนและพูดคุยกับนางให้ดี มิใช่แสดงตัวโอ้อวดเย่อหยิ่ง เพราะอะไรหรือ? กลัวผู้อื่นจะไม่ทราบหรือไรว่าเยว่หานเป็นน้องเล็กสุดในเหล่าผู้ที่ได้รับการแต่งตั้งเป็นราชวงศ์?”
ได้ยินอย่างนั้น หลี่เยว่หานอยากจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดัง ๆ
เมิ่งฉีฮ่วนและจี้ซินเยว่อายุไม่ห่างกันมาก เมิ่งฉีฮ่วนอายุ 23 ปี และจี้ซินเยว่อายุ 20 ปี แต่ในปีนี้หลี่เยว่หานอายุเพียง 17 ปีเท่านั้น! น
