ห้พวกเราทุกคนได้ทราบดีหรือไม่?”
ใช่แล้ว สิ่งที่หลี่เยว่หานทราบดีว่าสิ่งที่ขาดไม่ได้เลยของละครที่เกี่ยวกับราชวงศ์คือการแข่งขันความสามารถในวัง
คงจะดีหากหลี่เยว่หานมีทักษะบางอย่าง แต่สิ่งสำคัญในเวลานี้คือหลี่เยว่หานไร้ซึ่งพรสวรรค์ใด ดังนั้นนางจึงไม่สามารถแข่งขันกับใครอื่นได้นอกจากเรื่องการปลูกผัก
“เหตุใดฮั่นหรงฟูเหรินจึงไม่กล่าวสิ่งใดเลย?” จี้ซินเยว่เห็นหลี่เยว่หานนั่งตัวตรงโดยไม่เคลื่อนไหว นางอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มอย่างยินดี “เป็นจริงตามที่เขาเล่าลือกันในตลาดว่าฮั่นหรงฟูเหรินไม่สามารถอ่านหรือเขียนอักษรจีนได้แม้แต่ตัวเดียว?”
ก่อนหลี่เยว่หานจะทันได้ตอบกลับ เมิ่งฉีฮ่วนเงยหน้าขึ้นพร้อมขมวดคิ้วแน่น “ภรรยาของข้าเข้าใจมารยาทต่างหาก เพราะนางแต่งงานแล้ว นางจะปฏิบัติในหน้าที่ของตนเองเท่านั้น และจะไม่ทำท่าทางประหลาดใด ๆ ในโอกาสที่ไม่เหมาะไม่ควรเด็ดขาด วันนี้เฉินฟูเหรินดูผิดแปลกไปเล็กน้อย เห็นชัดว่านี่คืองานเลี้ยง และฮองเฮาเองก็จัดเตรียมการแสดงให้นักเต้นรำมาเพื่อสร้างความบันเทิงอยู่ก่อนแล้ว ส่วนเฉินฟูเหรินเป็นฮูหยินหลวงขั้นที่ 1 แต่กลับออกไปเต้นรำให้ความบันเทิงแก่ผู้คนด้วยตนเองเชียวหรือ?”
