บทที่ 285 ฟังฮองเฮาเล่าเรื่องราวในคราวนั้น
หลี่เยว่หานเองก็สับสนไม่น้อยแล้ว
มันหมายความว่ายังไงที่ลัญจกรหยกเรียกขานตนเป็นเจ้านาย? เมิ่งฉีฮ่วนไม่ใช่เหรอที่เป็นนายของมันเสมอมา? และเมื่อเธอหลั่งเลือดให้กับลัญจกรหยกแล้ว หากต้องการจะสื่อสารจะต้องกระทำผ่านเมิ่งฉีฮ่วนเท่านั้น แล้วแบบนี้ลัญจกรหยกจะจดจำว่าตนเป็นเจ้านายได้อย่างไรเล่า?
“แล้วในเมื่อลัญจกรหยกจดจำเจ้านายของมันได้แล้ว แต่ทำไมเยว่หานจึงไม่ทราบ?” ใบหน้าสนุกสนานของฮ่องเต้ถึงกับหายไป ก่อนจะกล่าวเสียงเข้ม “นอกจากนี้เจ้ายังไม่ใช่คนในตระกูลจงเจิ้งของข้า แล้วเช่นนี้ลัญจกรหยกจะจดจำเจ้าเป็นนายได้อย่างไร?”
“ฝ่าบาท ลัญจกรหยกสืบทอดมาหลายชั่วอายุคนแล้ว แต่มีผู้ใดในตระกูลจงเจิ้งได้การยอมรับว่าเป็นนายของมันหรือไม่?” เมิ่งฉีฮ่วนตอบกลับอย่างไม่แยแส “นับตั้งแต่ลัญจกรหยกอยู่กับข้า ตัวข้าเองก็ไม่เคยได้ยินว่ามันยอมรับข้าเป็นนาย เพราะเหตุผลนี้ข้าเชื่อว่าการยอมรับเจ้านายของลัญจกรหยกนั้นไม่เกี่ยวข้องกับสายเลือดตระกูลจงเจิ้งแน่นอน”
“สามหาว!” ฮ่องเต้คำรามลั่น “เจ้าหมายความว่าตระกูลจงเจิ้งของข้าไม่คู่ควรที่จะเป็นราชวงศ์ตงฮั่นอย่างนั้นหรือ!”
“สองเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกันเลยฝ่าบาท นับตั้งแต่ถือกำเนิดแคว้นตงฮั่น ผู้ครองราชวงศ์ตงฮั่นคือตระกูลจงเจิ้งเสมอมา ดังนั้นแคว้นตงฮั่นจะอยู่ภายใต้อำนาจของตระกูลจงเจิ้งอย่างแน่นอน และสิ่งนี้จะไม่ถูกเปลี่ยนแปลงเด็ดขาด แต่เรื่
