ว่าเจ้าจะใช้มู่ชวนกับหลิงซีมาเป็นเครื่องมือค้ำประกัน”
“ข้าไม่เคยคิดจะส่งมอบมู่ชวนกับหลิงซีให้กับท่าน!” หลี่เยว่หานเอ่ยออกไปโดยไม่รู้ตัว “ข้าก็แค่…ข้าควบคุมตัวเองไม่ได้อยู่พักหนึ่ง”
“ข้ารู้! ตอนนี้ทั้งสองพี่น้องอยู่ในมิติของลัญจกรหยก ปลอดภัยมาก นั่นคงเป็นเหตุผลว่าเหตุใดเจ้าจึงยอมมอบสองพี่น้องให้” ฮ่องเต้เฒ่าเอ่ยอย่างเริงร่า
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หลี่เยว่หานจึงไม่รู้ว่าจะเอ่ยสิ่งใด
ก่อนจะหันกลับไปมองเมิ่งฉีฮ่วน เมิ่งฉีฮ่วนดูไม่ค่อยตกใจเสียเท่าไหร่ หลี่เยว่หานจึงได้ทราบว่าครั้งนี้ตนเองคงโดนเล่นเสียแล้ว
“ตั้งแต่ข้ามาถึงแคว้น ฝ่าบาทก็ทรงรอใบค้ำประกันของข้าใช่หรือไม่” หลี่เยว่หานกล่าว “เพียงแต่ข้าไม่ทันคาดคิดว่าอีกหนึ่งเดือนให้หลัง ท่านจะส่งสาสน์ลับมาให้ เรื่องนี้เมิ่งฉีฮ่วนก็มีส่วนรู้เห็นเหมือนกันใช่หรือไม่”
เมื่อได้ยินแบบนี้ ฮ่องเต้เฒ่าจึงหันมองเมิ่งฉีฮ่วน พลางเอ่ยว่า “ภรรยาของเจ้าโกรธเสียแล้ว”
เมิ่งฉีฮ่วนได้แต่กางมือออกอย่างช่วยไม่ได้ “ข้าบอกท่านแต่แรกแล้วว่าแบบนี้ใช้ไม่ได้ผลหรอก นางก็คงจะโกรธ ท่านนั่นแหละที่ไม่ยอมเชื่อ ตอนนี้เยว่หานโกรธมากแล้ว ท่านลองคิดหาทางแก้เองเสียแล้วกันว่าจะทำอย่างไร”
“เอ๊ะ ภรรยาของเจ้าโกรธแล้วเหตุใดข้าจึงต้องหาทางแก้ด้วย ควรจะเป็นเจ้าที่พูดเกลี้ยกล่อมมิใช่หรือ!”
“ท่านเป็นคนทำ เหตุใดข้าจะต้องเป็นฝ่ายเกลี้ยกล่อมเล่า”
“เจ้าเองมิใช่หรือที่บอกกับข้าว่าแม่นางเยว่หานหล
