บทที่ 280 นางมีเกียรติ เจ้าน่ารังเกียจ
ฟูเหรินจากจวนตระกูลเฉิน?
โอ้ จี้ซินเยว่
หลี่เยว่หานเลิกคิ้ว “เจ้าว่าอย่างไรนะ? นางให้ข้าไปต้อนรับนางงั้นรึ?”
“ขอรับ” ยามเฝ้าประตูอยากจะร้องไห้ “นางบอกว่าอย่างไรเสีย ฮูหยินก็เป็นสตรีจากหมู่บ้านบนภูเขา ธรรมเนียมในเมืองหลวงอย่างไรก็ยังต้องปฏิบัติตาม นางเองเป็นฮูหยินหลวงขั้นที่หนึ่ง ท่านเองก็เช่นกัน ทว่าฮูหยินได้รับการแต่งตั้งทีหลัง ด้วยเหตุนี้ก็ถือได้ว่านางอาวุโสกว่า จึงให้ท่านไปที่หน้าประตูเพื่อฟังนางอบรม”
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ หลี่เยว่หานก็แทบจะระเบิดหัวเราะออกมา
“เจ้ากลับไปบอกจี้ซินเยว่” เมิ่งฉีฮ่วนรู้ดีถึงจุดประสงค์ในการมาเยือนของจี้ซินเยว่ ดังนั้นจึงไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย “บอกนางว่ามาทางไหนให้กลับไปทางนั้น”
“เอ๊ะ อย่านะ” หลี่เยว่หานรีบเอ่ยห้าม “หากวันนี้นางไม่มา ข้าก็ลืมไปแล้ว ถึงแม้จะเป็นฮูหยินหลวงขั้นที่หนึ่งเช่นกัน แต่ข้านั้นมีตำแหน่งที่ฝ่าบาทแต่งตั้งให้ อีกทั้งในชื่อที่แต่งตั้งยังใช้นามของแคว้นเพื่อแสดงศักดิ์ด้วย ฮูหยินหลวงขั้นที่หนึ่งและฮูหยินหลวงขั้นที่หนึ่งแตกต่างกันอย่างแน่นอน การมีตำแหน่งที่แต่งตั้งนั้นมีค่ากว่า”
เอ่ยจบ หลี่เยว่หานก็หันหลังเดินไปทางประตูจวน เมิ่งฉีฮ่วนและเวินเทียนเหล่ยรีบเดินตามไป
“ภรรยาของเจ้าคิดจะทำอะไรกัน? ข้าดูท่าทางของนางแล้วราวกับจะฉีกจี้ซินเยว่ออกเป็นชิ้น ๆ” เวินเทียนเหล่ยซึ่งเดินตามหลังหลี่เยว่หาน กระซิ
