ื่อเสียงเสื่อมถอยอย่างไม่ต้องสงสัย
“ท่านคิดจะรับก็รับ! คิดจะส่งคืนก็คืน! มีสิทธิ์อันใดมาทำเช่นนี้้!” จ้าวซินเอ๋อร์โกรธจัด
“สิทธิ์ในการเป็นหัวหน้าหมู่บ้าน! แล้วครอบครัวเจ้ามีสิทธิอะไรมารังแกแม่ม่าย!” หัวหน้าหมู่บ้านอวี๋โกรธเคืองจนตัวสั่นเทา “ให้พวกแม่เฒ่ามามัดจ้าวซินเอ๋อร์ไว้แล้วส่งตัวนางไปที่ศาลาว่าการ! นางจะถูกตั้งข้อหารังแกหญิงม่ายสองครั้งต้องถูกเฆี่ยนตียี่สิบที มันไม่มากเกินไปหรอก!”
หลังจากได้ยินคำกล่าวของหัวหน้าหมู่บ้าน พวกแม่เฒ่าที่มีอาชีพใช้แรงงานก็ลุกขึ้นมามัดตัวจ้าวซินเอ๋อร์เอาไว้จนแน่นพอ ๆ กับนางเฉา
จ้าวซินเอ๋อร์ตื่นตระหนกทันที “ท่านลุงหัวหน้าหมู่บ้าน! ข้ารู้ว่าข้าผิด! แต่ท่านอย่าทำอันใดจริงจังนักเลย! ข้ายังไม่ได้ออกเรือน หากเรื่องนี้แพร่กระจายออกไปข้าจะแต่งงานได้อย่างไร!”
“แล้วทำไมเจ้าไม่นึกถึงตอนที่ตัวเองรังแกแม่ม่ายบ้างล่ะว่าถ้ามีข่าวแพร่งพรายออกไปเจ้าจะแต่งงานอย่างไร? มันเป็นความผิดของเจ้าเอง! ถุย!” หญิงคนหนึ่งที่กดร่างจ้าวซินเอ๋อร์แล้วถ่มน้ำลายใส่
“ข้าขอกล่าวอะไรสักสองคำได้หรือไม่” หลี่เยว่หานที่แสร้งทำเป็นอ่อนแอมีสะใภ้โจวคอยประคองตัวอยู่จู่ ๆ ก็พูดขึ้น
“น้องหานเยว่ เจ้าว่ามา หัวหน้าหมู่บ้านกับคนอื่นจะทำแทนเจ้าเอง!” สะใภ้โจวกล่าวรับรองและยกมือตบหน้าอกอย่างภาคภูมิใจ
“ข้าอยากจะบอกว่า” น้ำเสียงของหลี่เยว่หานฟังดูอ่อนแรง มือหนึ่งคอยประคองมู่ชวนที่มีใบหน้า ‘ซีดเซียว’ ส่วนอ
