จ้าคิดว่าข้าเป็นคนแบบนางเฉาใช่หรือไม่?” พี่โจวอ้าปากและเริ่มพูดรัวราวกับปืนกล “ข้าบอกตามตรงว่าข้าไม่ชอบคนอย่างนางเฉาเลย รู้สึกไม่ชอบหน้าตั้งแต่แรกเห็น หากเจ้ากล้าเอาข้าไปเปรียบเทียบข้ากับนางเฉาอีก ข้าจะเป็นคนแรกที่ฆ่าเจ้า!”
พูดจบ พี่โจวก็จากไปด้วยความโกรธ
ฉงหยางยืนอยู่ที่ประตูบ้านของหลี่เยว่หาน ถือตะกร้าด้วยสีหน้าสับสน เขายืนอึ้งอยู่นาน
ไม่กี่วันหลังจากที่หลี่เยว่หาน “ได้รับบาดเจ็บ” นากก็รู้สึกว่าภารกิจใกล้ลุล่วงแล้ว จึงเริ่ม “หายห่วง”
เมื่อจ้าวต้าเป่าได้ยินว่าหลี่เยว่หานฟื้นแล้ว เขาก็รีบพาจ้าวซินเอ๋อร์ ที่กลับไปที่บ้านสกุลจ้าวแล้วมาขอโทษ สีหน้านางไร้ชีวิตชีวายิ่งนัก
“น้องหานเยว่ หากเจ้าเต็มใจ โปรดให้ซินเอ๋อร์อยู่เคียงข้างเจ้าในฐานะสาวใช้ด้วยเถอะ ข้ามีคำขอหนึ่งที่อยากขอความกรุณา ข้าหวังว่าเจ้าจะสามารถช่วยพูดดี ๆ สักสองสามประโยค เพื่อให้นังเด็กบ้านี่กลับมาอยู่ในบ้านข้าอีก” เมื่อจ้าวต้าเป่าเห็นหลี่เยว่หานหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน เขาก็อายเกินกว่าจะพูดตรงไปตรงมาเกินไป เขาจึงผลักจ้าวซินเอ๋อร์ออกไป
ไม่รู้ว่าทุกวันนี้ จ้าวต้าเป่าปฏิบัติต่อจ้าวซินเอ๋อร์อย่างไร เพราะหากจ้าวต้าเป่ากล้าพูดว่า เขาจะยกจ้าวซินเอ๋อร์ให้เป็นสาวใช้ของใครสักคน จ้าวซินเอ๋อร์คงจะระเบิดอารมณ์แล้ว แต่วันนี้ไม่เพียงแต่ไม่โกรธเท่านั้น แต่ยังก้มหน้าลงราวกับขอความเมตตาด้วย
เมื่อเห็นดังนั้น หลี่เยว่หานก็รู้สึกไม่สบายใจ จึงทำได้
