บทที่ 220 การแสดงอันแนบเนียนของเวินเทียนเหล่ย
“เข้าไปเร็วเข้า คุณชายรออยู่ข้างใน ส่วนพี่สะใภ้ยังไม่ตื่นขอรับ” ฉงหยางไม่มีเวลาฟังคำด่าทอระหว่างจ้าวต้าเป่ากับลูกสาว เขารีบพาหมอเข้าไปในห้อง
ทุกคนมองเข้าไปข้างในด้วยความสับสน สงสัยว่าหลี่เยว่หานได้รับบาดเจ็บสาหัสจริงหรือไม่
หมอเข้าไปในห้องและจัดการกับ “อาการบาดเจ็บ” ของมู่ชวนก่อน ซึ่งหลี่เยว่หานสร้างขึ้นโดยใช้พลังจากลัญจกรหยก จากนั้นจึงมาหาหลี่เยว่หาน
หลังจากตรวจชีพจรอย่างละเอียด หมอก็ขมวดคิ้ว “คุณชายเวิน อาการของนางแย่มาก ขออนุญาตทำการฝังเข็ม ไม่เช่นนั้นชีวิตนางจะต้องตกอยู่ในอันตราย”
หลังจากได้ยินเช่นนั้น เวินเทียนเหล่ยก็ตกตะลึง หรือว่าหลี่เยว่หานจะทำผิดพลาดจนตัวเองบาดเจ็บ?
“คุณชายเวิน?” หมอเห็นเวินเทียนเหล่ยมีสีหน้างุนงง จึงเรียกเขาอีกครั้ง
“ได้ ได้! ตราบใดที่สามารถช่วยพี่สะใภ้ได้ ค่ารักษาพยาบาลก็ไม่ใช่ปัญหา!” เวินเทียนเหล่ยรีบอุ้มหลิงซีหลีกทางไปอย่างรวดเร็ว
หลี่เยว่หานนอนอยู่บนเตียงราวกับเสียชีวิตไปแล้ว นางนอนนิ่งไม่ไหวติง ริมฝีปากปราศจากสีเลือด
เวินเทียนเหล่ยเฝ้ามองหมอฝังเข็มเข้าไปในศีรษะของหลี่เยว่หาน แล้วปิดตาของหลิงซีโดยไม่รู้ตัว
“ท่านแม่จะไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่เจ้าคะ?” หลิงซียังเด็กและไม่เคยเห็นเช่นนี้มาก่อน เสียงของนางสั่นเครือ
“ไม่ต้องห่วง ลุงได้ไปตามหมอที่เก่งที่สุดมาแล้ว แม่ของเจ้าจะต้องไม่เป็นอะไร” เวินเทียนเหล่ยปลอบใจหลิงซี
