บทที่ 207 ข่าวลือเกี่ยวกับราชสำนัก
เจ้าของร้านขายผ้าอวี้เยว่บอกว่าหอสุรามัจฉาขึ้นชื่อเรื่องสุรามากที่สุด รองลงมาคืออาหารจานปลา
หลี่เยว่หานไม่เข้าใจว่าอาหารจานปลาเป็นอย่างไร แต่เธอรู้เรื่องสุรา!
เธอถามตวนอู่และจงชิว แม้ว่าหอสุรามัจฉาจะขายหลายอย่าง แต่ก็มีชื่อเสียงเรื่องสุราเป็นเลิศ สุราของพวกเขากลั่นด้วยสูตรลับเฉพาะซึ่งมีเฉพาะที่นี่เท่านั้น ไม่มีที่อื่นอีก
หลี่เยว่หานขอให้พวกเขานำสุราสองไหกลับมาให้ชิม มันมีกลิ่นหอมในปาก และรสชาติค้างอยู่ในคอเป็นเวลานาน สุรานั้นแรงกว่าสุราจางที่เธอเคยดื่มในหมู่บ้านไป๋อวิ๋นมาก
ที่สำคัญคือสุรานี้มีรสหวาน เหมือนกับเหล้าองุ่นมาก!
“เจ้าคิดว่าท่านแม่กำลังทำอะไรอยู่?” มู่ชวนนั่งอยู่บนคันนาในทุ่ง มองดูหลี่เยว่หานทำงานในทุ่ง แล้วอดไม่ได้ที่จะถามหลิงซีด้วยเสียงแผ่วเบา
“ท่านอาหญิงบอกว่าเราจะปลูกผลไม้ แล้วเก็บผลไม้นั้นมากิน!” ในหัวของหลิงซีเต็มไปด้วยเรื่องอาหาร นางจึงไม่รู้ว่าหลี่เยว่หานกำลังจะทำอะไร
“เหตุใดข้าถึงคิดว่าไม้เลื้อยเหล่านี้ ดูเหมือนผลไม้รสเปรี้ยวที่ท่านแม่ปลูกไว้ก่อนหน้านี้เลย? มันคือองุ่นหรือเปล่า?” มู่ชวนพึมพำ
“อืม… พี่ชายพูดถูก!” หลิงซีพูดพร้อมหยิบซานจาเข้าปาก รสชาติของมันทำให้ต้องเบิกตาโตและจมูกเล็ก ๆ ของนางย่นเข้าหากัน
ซานจาในฤดูใบไม้ผลิมีรสเปรี้ยวและฝาด หลิงซีขอให้มู่ชวนเก็บมาให้นางหนึ่งกำมือ และตอนนี้นางก็กำลังกินมัน
หลี่เยว่หานพรวนดินใต้ต้นอ
