บทที่ 192 แม่ม่ายฉางลงเรือโดยไม่ต้องพาย
หลี่เยว่หานยิ้มทันทีเมื่อเธอเห็นแม่ม่ายฉาง หลังจากอุ้มหลิงซีเข้าไปในเกวียนแล้ว ตนก็วางไส้เดือนไว้ที่ด้านข้างของเกวียน แล้วมัดไว้กับบริเวณที่ใช้สำหรับมัดสินค้าโดยเฉพาะ
เมื่อเห็นว่าหลี่เยว่หานไม่สนใจตน แม่ม่ายฉางก็บิดเอวยืนพิงเกวียน แล้วพูดด้วยเสียงออดอ้อนออเซาะ “พี่หรง ขอข้านั่งข้างท่านได้หรือไม่”
หลี่เยว่หานเกือบจะอาเจียน
ท่านอาหรงก็อึดอัดมากเช่นกัน “จะมานั่งข้างข้าเพื่ออะไร จ่ายค่าโดยสารมาแล้วไปนั่งข้างหลังไป”
“วันนี้ข้าดูดีมาก ไม่อยากนั่งกับคนเยอะ ๆ เกรงว่าผมเผ้าจะยุ่ง เสื้อผ้ายับยู่ยี่ ช่างน่าสงสารยิ่งนัก” แม่ม่ายฉางพูดจบ นางก็คล้องแขนท่านอาหรง แล้วบีบนวดเขย่าไปมา “ให้ข้านั่งข้างหน้าเถิด ท่านจะได้ผ่อนคลายเนื้อตัว หายเหนื่อยจากการขับเกวียน”
เพราะยามนี้ยังเช้าอยู่จึงยังไม่ค่อยมีคนมาตลาด ทุกคนดูไม่แปลกใจเมื่อเห็นนางรบกวนท่านอาหรง แต่กลับมีคนขึ้นเกวียนน้อยลง คนที่เดิมทีวางแผนจะมาขึ้นเกวียนไปที่เทศมณฑล ต่างก็ออกห่างจากแม่ม่ายฉาง เมื่อเห็นนางจึงเลือกที่จะเดินจากไปแทน
จนท่านอาหรงมีสีหน้าหมดทนทาง ไม่รู้ว่าเขาปฏิเสธแม่ม่ายฉางไปแล้วกี่ครั้ง บอกนางให้หยุดจู้จี้จุกจิก แล้วบอกว่าหากนางไม่อยากจ่ายค่าเกวียนก็บอกมาตามตรง พูดอ้อมค้อมเช่นนี้มันน่ารำคาญ
แต่ทว่าแม่ม่ายฉางหน้าหนาผิดปกติอยู่แล้ว นางไม่สนใจคำพูดของท่านอาหรงเลย และยังคงดึงดันจะไปด้วยให้ได้
“ข้าขอ
