กพ่อแม่ที่น่าสงสารในโลกนี้ แน่นอนว่าข้าจะไม่เอาเรื่องท่านแล้ว” หลี่เยว่หานพูดแล้วยืนขึ้น ก่อนจะยื่นมือออกไปให้หญิงม่าย “ลุกขึ้น”
เมื่อเห็นมือของหลี่เยว่หานยื่นมาตรงหน้า แม่ม่ายข่งก็ตกตะลึงและไม่กล้าจับ
น้ำใจของหลี่เยว่หานทำให้แม่ม่ายข่งรู้สึกละอายใจ
เมื่อเห็นบ้านที่เรียบง่ายแห่งนี้มีเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ นั่งอ่านหนังสืออยู่ แม่ม่ายข่งก็อดไม่ได้ที่จะสงสัยในตัวเอง
ทั้งที่เป็นสตรีเหมือนกัน เป็นหญิงม่ายเหมือนกัน หลี่เยว่หานกลับมีชีวิตที่เป็นอิสระและแข็งแกร่ง แต่นางทำได้เพียงเป็นที่สนองกามตัณหาของผู้ชายบนเตียงเท่านั้น นางเกิดมาเพื่อให้คนอื่นดูถูกหรือ?
แต่… ตอนที่สามีของนางยังมีชีวิตอยู่ เขาไม่เคยยอมให้ภรรยาทำงานหนัก และบอกว่านางเป็นผู้หญิงที่มีค่าที่สุดในโลกของเขา
เหตุใด… เหตุใดนางถึงได้ใช้ชีวิตเช่นนี้?
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ แม่ม่ายข่งก็หลั่งน้ำตาและพูดอย่างใจเย็น “น้องหาน เจ้าช่วยข้าได้หรือไม่?”
“มีอันใดอีก?” หลี่เยว่หานงุนงง เธอเอามือไปกอดหน้าอก เธออุตส่าห์ยื่นมือให้ เหตุใดแม่ม่ายข่งไม่ยอมลุกขึ้น?
“ข้า…” แม่ม่ายข่งกัดริมฝีปาก แล้วเงยหน้าขึ้นมองหลี่เยว่หาน “ข้าอยากยืนหยัดหาเลี้ยงชีพเหมือนเจ้า!”
หลังจากได้ยินเช่นนั้น หลี่เยว่หานก็อดไม่ได้ที่จะเอียงคออย่างสงสัย “นี่เป็นแผนที่สองของท่านหรือไม่?”
จะบ้าหรือ คนที่คิดจะวางยาเธอ กลับมาบอกเธอว่าอยากยืนหยัดหาเลี้ยงชีพเหมือนเธอ จะให้เธอเชื่อได้อย่างไร
