ก็กลายเป็นบ้าอยู่ในคุก ถูกส่งตัวเข้ากองทัพในฐานะโสเภณี
ทุกคนในหมู่บ้านคิดถึงหลี่เยว่หานกับหลิงซีมาก บางคนใช้โอกาสนี้เสนอให้เขาแต่งงานใหม่ แต่เขาปฏิเสธ ครอบครัวหลิวให้คนนำข้าวของมาให้มากมาย และนายท่านผู้เฒ่าหลิ่วก็ล้มป่วยเพราะเหตุการณ์นี้ เขาจึงอยากจะพาหลี่เยว่หานไปเยี่ยมนายท่านผู้เฒ่าหลิ่วสักครั้ง ระหว่างทางกลับบ้านได้พบกับคนสกุลหลี่
หลี่ต้าเฉิงพอมีทักษะติดตัวอยู่บ้าง จึงพอจะหาเงินเลี้ยงชีพในเมืองได้ เแต่เมื่อหวังเฟิ่งเห็นเขาก็มีท่าทางดุร้ายราวกับแม่ไก่หวงไข่ แต่หลี่ต้าเฉิงแอบมาหาเขาเพื่อร่ำสุราด้วยกันสองครั้ง ดูเหมือนเขาจะโทษตัวเองที่ทำให้หลี่เยว่หานต้อง ‘ถึงแก่ความตาย’ และพร่ำพรรณนาซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าหากหลี่หรงหรงไม่ขัดขวางตั้งแต่แรก หลี่เยว่หานก็คงได้เป็นคุณนายตระกูลหลิ่วไปแล้ว
……
เมิ่งฉีฮ่วนเขียนจดหมายอย่างละเอียด โดยไม่ลืมเรื่องพริกและเครื่องเทศที่หลี่เยว่หานปลูกไว้ในสวนหลังบ้าน รวมถึงองุ่นที่นางเพิ่งปลูก เขายังบอกอีกว่าเขาได้พบคนซื้อไม้จันทน์เนื้อดีที่พวกเขาไปเจอด้วยกันบนภูเขา
แต่เขากลับไม่ได้พูดถึงตัวเองเลย
สิ่งที่หลี่เยว่หานต้องการรู้ไม่ใช่แค่เรื่องเหล่านี้ ไม่ใช่แค่อยากรู้ว่ามู่ชวนเป็นอย่างไร เธอยังอยากรู้ด้วยว่าเมิ่งฉีฮ่วนรู้สึกไม่สบายใจหรือไม่ หากไม่มีเธออยู่เคียงข้าง
แต่นี่จะทำให้… เธอยิ่งคิดถึงเขา…
แต่เขาไม่ได้กล่าวถึงมันในจดหมายเลย
หลังจากอ่านจดหมายแล้ว หลี่เยว่หานก็มีค
