บทที่ 186 ตั้งรกราก
พี่จู้เป็นคนไม่คิดมาก หลังจากได้ยินสิ่งที่หลี่เยว่หานพูดแล้ว นางก็ไม่ได้สงสัยอะไรอีก เมื่อนางออกจากบ้านของหลี่เยว่หาน นางก็เปิดกล่องอาหารที่นำกลับมาอย่างกระตือรือร้น ข้างในเป็นบะหมี่กับหมั่นโถวสองสามชิ้น
“ท่านแม่ พี่จู้คนนี้เป็นคนดีหรือเปล่าเจ้าคะ?” เมื่อครู่นี้หลิงซีไม่พูด เอาแต่กินข้าวเงียบ ๆ แต่พอพี่จู้จากไปแล้วนางจึงพูดขึ้น
เมื่อได้ยินหลิงซีเรียกนางว่าท่านแม่อย่างคล่องแคล่ว หลี่เยว่หานก็อดยิ้มไม่ได้ แล้วจับปอยผมเล็ก ๆ บนหัวเด็กน้อย “คนส่วนใหญ่ในโลกนี้เป็นคนดี ตราบใดที่เจ้าไม่ขัดผลประโยชน์ของเขา ทุกคนก็จะมีความสุข ทุกคนควรทำความดีกันวันละหนึ่งอย่าง แต่เสี่ยวหลิงตังของเราต้องจำไว้ว่านับจากไปอย่าเป็นคนใจดีเกินไป โดยเฉพาะกับคนที่เอาเปรียบคนอื่น”
“แม้ว่าข้าจะไม่เข้าใจความหมายของสองสิ่งที่ท่านแม่พูด แต่เสี่ยวหลิงตังจะจดจำมันไว้ตลอดไปเจ้าค่ะ” หลิงซีพยักหน้าอย่างมุ่งมั่น
บางทีอาจเป็นเพราะนางรู้สึกสบายใจที่ได้กินอาหารที่บ้านของหลี่เยว่หาน ไม่นานหลังจากที่พี่จู้กลับบ้าน นางก็มาเรียกหลี่เยว่หาน แล้วบอกว่ายังมีที่ดินว่างอยู่ ให้นางไปเลือกที่ดินด้วยตัวเอง
หลี่เยว่หานอุ้มหลิงซี ขณะยืนมองที่ดินว่าง ความจริงแล้วพวกมันคล้ายกัน แต่ตำแหน่งและขนาดแตกต่างกันเล็กน้อย ส่วนความอุดมสมบูรณ์ของดินก็เกือบจะเหมือนกันหมด หลังจากที่หลี่เยว่หานสำรวจแล้ว นางก็เลือกที่ดินผืนเล็กที่สุดในทุ่ง
